justiskelet

hayatim boyunca silinmeyecek bir kara lekeymis gibi hissediyorum
          acaba normal ve mutlu hissettigim bir vakit olacak mi
          

herkesin amk

okb pure-o dediler

hicbi yere ait olamamanin ne demek oldugunu cogu kisi bilmiyor bence.
          yakin arkadasi yok
          ailesini platonik seviyor
          hoslandigi kimse yok
          hoslanan kimse yok
          yurtta rahat degil
          evde hic degil
          nereye gidecek?
          hicbi sey ona ait degilken hem de?
          calisip buyumeye bir an once para kazanmaya calisiyor ama ilerleyemiyor
          önunu goremiyor
          bu duygularla bu mutsuzlukla daha fazla devam edemiyor
          mutlu mu yoksa mutlu rolu mu yapiyor?
          yasiyor mu yoksa mış gibi mi yapiyor?
          uyumak istiyor
          ama izin vermiyorlar
          dertsiz tasasiz herksten uzak sadece yasamak istiyor
          hayat firsat vermiyor
          kimseyle bir arada olmak istemiyor
          mutsuz
          yalniz
          verdigi degeri hic alamamis
          ama salakca vermeye devam ediyor
          bogazi agriyor
          cok bagirtiyorlar onu
          bagiriyor ama icindeki duygular sönmuyor
          zarar vermek istiyor
          uzulsunler istiyor
          kendi dertleri var
          onlari bilmiyorlar
          onun icini bilmiyorlar
          hep mutlu olmaliymis gibi davranıyorlar
          ama palyacolar da yorulur
          hep agliyor
          hep gozleri yasli
          ne ise yariyor?
          sadece yemek yemeye gelmis gibi
          huzurevinde olmak nasildir acaba
          psikiyatri hastanelerinde veya
          sadece yasiyorsun
          ve sadece yasadigin icin takdir topluyorsun
          dunyadan igreniyorum
          sevdigim kimse yok
          ailem vardi
          ama onlar da beni sevmiyor
          seviyorlar belki de?
          ama ben hissedemedikten sonra ne onemi var? 
          gercekligini bilmedikten sonra ne anlami var?
          yoruldum
          cok
          yoruldum

hicbi sey yolunda gitmiyor
          hicbi sey guzel gitmiyor
          hayatimin sonu yaklasiyor gibi hissediyorum
          önümü goremiyorum

bu komite gunu gunune calisicam ve o gerizekalilari gecicem gorucekler

bi yazardan daha engel yedik yumruk gibi afiyet olsun

COCTEAU TWINS FOR LIFE

pazartesi bursumdan 2kyi gozden cikarip terapiye baslicam god help me

aslinda yalnizlik artik bir tercih hatta ihtiyac olmaya basladi. kimseye GERCEK anlamda tahammul edemiyorum. selam vermek istemiyorum small talk da olsa KONUSMAK istemiyorum yuzumdeki o resting bitch ifadesini bozmaya tenezzul etmek bile istemiyorum. kolumu kaldiracak mecalim yok. ya surekli uyuyacagim ya da sadece telefonumda sosyal medyadan hayatimda asla ve asla karsilasmayacagim insanlarin hayatina ozenecek, neden cevremde boyle insanlar yok diye uzulecek, estetigimi kimse anlamadigi icin ekstra yalniz hissedecegim. bana uyan kimse yok. beni anlayan kimse yok. ayni zevklere sahip oldugum ayni dunya gorusunde oldugum. KIMSE hic kimse 1 kisi bile yok