Δακρύζεις,σιωπάς,συγχωρείς και έρχεται η στιγμή που ο εαυτός σου περνά σε δεύτερη μοίρα… κι όμως προσέξατε ότι οι άνθρωποι εκ φύσεως ήμαστε πλεονέκτες; Όσο μας δίνουν τόσο περισσότερο θέλουμε . Μα τι να πάρεις από τα ερείπια; Συγχωρείς, για να είναι οι άλλοι καλά, να χαίρονται. Εσύ πότε θα χαρείς; Τη δικιά σου χαρά ποιος θα την δει; Και έρχεται η μέρα που κάνεις απολογισμό και λες εγώ ποτε χάρηκα; Ποτε ήμουν ευτυχισμένη χωρίς τύψεις; Και συνειδητοποιείς πως ζεις μια ζω που καθορίζουν άλλοι με βάση τα θέλω τους. Οταν το καλό σου , δε συμφέρει το καλό του άλλου τότε γίνεσαι απειλή…
Αυτά από μένα, μη ξεχνάτε να ζείτε!
