☆

Ben, dikiş tutmayan bu hayatı, yamalı ruhlarla değil, tek başıma ve karanlıkta tamamlamayı seçtim.
          
          

Yaralarımı seviyorum artık; çünkü her bir dikiş izi, senin geçtiğin yolların haritası gibi üzerimde duruyor. Belki hiçbir zaman tam olmayacağız ama bu yarım kalmışlık, dünyadaki tüm bütünlerden daha çok 'biz' gibi.
          
          

          Halbuki masandan kalkmak isteyen kimseyi sandalyesine bağlamamalısın iplerle, kendini zincirlememelisin yerinin olmadığı masalara ve karşılık bulmadığın duygularda tüketmemelisin kendini. Terazi etmemelisin kalbini, kendi kefesini hep boş bırakacak insanlarda. Geceler boyu beklememelisin gelmelerini, hiç açılmayacak bir kapıya daldırmamalısın gözlerini onlar tarafından; onların seni bıraktıkları bu karanlığın içine sen bir mum yakmamalısın ve aydınlatmamalısın etrafı. Bazen sadece karanlıkta, öylece oturmalısın.,
          
          
          

Birgün yazdığım kitabı paylaşmaya cesaret bulucam.☆

          Adil değil. Ama ne zaman oldu ki hayat? Yürüyemediğinde,bir bebek gibi emeklemek zorundasın; panik atak geçirirken tüm oksijeni çekmek ister ciğerlerin içine bu yüzden kağıt bir keseden solumalısın. Bu eller bir zamanlar dünyadaki en sevdiğin insanlarınkine dolanan, bu gözler mutluluğun kanlı canlı karşısında dikilebileceğine seni inandıran,bu diziler hayal kırıklıklarının üzerine düşüren seni;bu hisler kalbini ölecekmiş gibi çarpıtan,bu gözyaşları ne zaman istemesem akan yanaklarımdan aşağı.
          
          

Bazıları kurşun asker.
          Yakıp,yıkıp, esmek ister
          Kara kantları omzunda
          Günahı,içine çeker.

Ellerin elime niye kapı duvar?

Kış güneşi, karın kışın ortasında bir görünür bir kaybolur. Ellerinin donu çözülür gibi olur ama aslında bir etkisi yoktur. Tatlı, hoş bir his bırakır üstünde, sonra çeker gider.. Aldatıcıdır. Aldanırsın. 

Kış güneşi misin sen ?

kalp için kalben °