kalppsikolojisi

Ben bugün offline olcam aşkımmm

Gülleri sarı severim; 
          toprağı ıslak, 
          Türküleri yanık,
          şiirleri hoyrat, 
          Havayı nemsiz, 
          çayı demsiz.
          Bir seni olduğun gibi, 
          Bir seni her şeye rağmen, 
          Bir seni, hâlâ...

"eğer kitaplarimi wattpadin ilk zamanlarinda (önceki yillarda yani) yazmis olsaydim şu an insanlarin panomdan ayrilmadigi çook ünlü bir yazar olacaktım" gerçeği peki (fazlamıözgüvenlioldu)

şu ahlaksız, cinsellikle ilgili imalar yapılan videoların altına "aşırı imanlı" "imanlı video"  yazılması, tesbih, tesettürlü kiz emojisi atılması kadar iğrenç bir şey yok. bunu yapanlar Allah'a inanan insanlar değilse kötü, inanan insanlarsa daha kötü.

Sınıftan bir çocuk ayağa kalktı. "Biz Sakin'in aile dediği kişiden nefret etmiyoruz."
          
          Ve bir başkası dedi; "Biz Gurur Soykan'dan nefret etmiyoruz, onu şikâyet de etmedik."
          
          "Biz Hâzin Ziver'den de nefret etmiyoruz. Onu şikâyet edenleri de bulup paket ettik."
          
          "Gurur, yetim veya öksüz değil."
          
          "Biz onun ailesi oluruz."
          
          "Ben Gurur'u okuldan kovulmuş saymıyorum. O isterse savaşıp kalırdı. İsmi gibi gururla geri çekilmeyi tercih etti sadece."
          
          "Biz Gurur Soykan'ı seviyoruz."
          
          Ve eklediler; "Hâzin Ziver'i de!"

Başını Gurur'un göğsüne yaslayıp kokusunu doya doya içine çekti. Gözyaşları Gurur'un gömleğini ıslatırken; "ben ağlamaktan korkuyordum," dedi. "Sen yokdun diye."
          
          Gurur, bir eliyle Göksel'inin saçlarını okşadı. Diğer eli ise sırtını sıvazlıyordu. Saçlarını öptü, kokladı. Sonra dayanamayıp hapşurdu ve güldü. "Hâlâ portakal kokuyorsun, Pamuk prenses." 
          
          Göksel de kıkırdadı. "Hâlâ portakala alerjin var, kaşınası." 

Sonra sen geldin. 
          Mevsimlerin dörtten fazla olduğunu öğrendim, 
          günleri saymayı öğrendim, ellerini tutmak için. 
          Şarkılara takılı kalmayı, 
          insanlara dikkat etmeyip, 
          ilk önce seni, sonra seni, 
          son olarak da seni düşünmeyi öğrendim.
          
          Bakışlarının fotoğrafını çekmeyi, 
          sonra o fotoğrafı içime asmayı öğrendim. 
          Bir şehrin bir insan tarafından ne kadar güzelleşebileceğini senin sayende öğrendim. 
          Şu an yanımda değilsin ama seni beklemenin heyecan verici olduğunu hissettim.
          Sonra dünyanın yarısının yanaklarına sığdığını gördüm, sen gülünce. 
          Sen geldin işte, 
          yaşanılası en güzel duyguların seninle var olduğunu öğrendim.

Görsem sevginden öleceğim, 
          Görmesem hasretinden... 

evet, uyumadim ve gittim bu saate kadar Göksel ile Gurur'un kavuşma sahnesini yazdim (kafami GökRur ile bozdum) 

4000 kelimelik bölün yazdim yine bu kalp sensiz bir şehir'e. Final'e yaklaşıyoruz dostlar...