kalpten

Bu kaldırımlar beni evime götürmüyor,

Keşke göğüs kafesimde saklayabilseydim seni,

İnsan aptal olduğunu anlayınca hep eve dönerdi zaten.

Ben bir akşam vakti.

Oysa gözlerin, yaşamak kadar güzel.

Ruhumu nasıl tutsam da,

Yalnızca çiçekler ve ağaçlar kurumaz.

Hayatıma girişin, bitik ülkeme devrim.

Tüm evim yanmış ama bir tek senin odanı söndürmeye çalışmışım.

"fakat müzeyyen, beni hatırlamış olman canımı öylesine yaktı ki bir bilsen.