‎‎𝚓.

insan Tanrıya mutîdir. nasıl cüret ederek Yaradanın yasağını ezip geçmekle kalmayarak bir üstüne Onun verdiğinden daha fazlasını ister?
            Yaradan da cennetinden kovarak onlara kendi ettiklerini kendi cezaları olarak sunar. kadına doğum sancısı, sorunlarla dolu bir hayat, erkeğe ise çalışmak, zorluklarla başa-başa kalmak cezasını verir. düşünün, Tanrı insanı gerçekten cezalandırdı diyebilir miyiz? Bu aslında bir eylem-sonuç ilişkisi değil midir? 

ama cehalet de mutluluk değil midir? Adem ve Havva bilgiden önce ne utanç yaşamıştır ne de omuzlarında yük taşımıştır. ne bir ahlak ne de zorunluluk vardır. öyle ki bilgi denen lanete kapıldılar, kalplerine bir utanç hakim oldu. beyinlerinde daha fazlasına ihtiyaç duydular, oysa bu iki canlı daha öncesinde Tanrının verdiğiyle yaşamlarını sürmeyi gayet de başarmıştılar

çünki insan kendi başına iyi ve kötü arasında bir sınır çizmeyi başarırsa, yüce Tanrısın elinden yetkiyi alabilir, otoritesini sarsabilir. çünki Tanrı tektir, mutlak olandan daha fazla olamaz

all i wanted was to sing to god. he gave me that longing and then made me mute. why? tell me that. if he didn't want me to praise him with music, why implant the desire? like a lust in my body. 
            and then deny me the talent?

@thvtunes  aynı düşündüğümüzü bilmek güzel 

zaten sanatın değeri, onu eleştirebilme özgürlüğüyle birlikte var olması

örneğin aynısı Dostoyevskide de gözüküyor. onun eserlerinde bireyin iç dünyasını, iç çatışmalarını, karakterlerin vicdanıyla verdiği savaşı okumayı seviyorum, Fyodorun anlatma biçimini çok değerli kesinlikle. ancak bir sanatçının büyük olması, onun ahlaki açıdan kusursuz olduğu anlamına gelmez. bu ne saçma sahipleniş şeklidir ya

sanki ateşten bir tebessüm,
            zehir zemberek aşkımız

hâlâ içimizde o yanardağ ağzı,
            hâlâ kıpkızıl gülümseyen

tuz parça kırılsak da

can you hear the music, robert?

"bana bir yalan söyle, ama bu yalan senin olsun, senin uydurduğun bir şey olsun. kendine ait bir yalan başkalarına ait gerçekleri tekrarlamaktan belki de daha iyidir. birincisinde sen bir insansın, ikincisinde ise bir papağan"

sıradan insanlar uysalca yaşamak zorunda ve kanunu çiğnemeye hak sahibi değil çünkü anlıyorsunuz ya, onlar sıradan. ama sıradan olmayanların her suçu işlemeye ve kanunu her şekilde çiğnemeye hakkı var, sırf sıradan olmadıkları için

düşünce özgürlüğü ile anlamın korunması arasında hassas bir denge vardır. eğer 2 sayısına verdiğin değeri 3 sayısına verirsem o zaman 1+1=3 demek benim için sorun olmaz. bana göre 2 ve 3 aynı anlamı taşır. yani 1+1=3 eder burda da hiçbir yanlış yoktur. Ama kendi fikrimi mutlak hakikat gibi savurup başka insanlara ısrarla dayatırsam kesinlikle abrusttür ve kendi yanaşmamın sınırlarını aşmış, anlamını çarpıtmış olurum

yani ki insan anlam üretmek zorundadır. anlam olmadan ne ahlak, ne bilim, ne toplum, ne de bireysel kimlik var olamaz. semboller öylesine olabilir ama onlara yüklenen ortak anlamlar hayati önemdedir. bu yüzden her şeyin eşit olduğu fikri, teoride özgürlük sunsa da pratikte insanı anlamsızlığa sürükler

benim dayanamadığım ise bir fikrin zorunlu şekilde dayatılma biçimidir. kendi düşüncesini mutlaklaştırıp topluma zorla kabul ettirmeye çalışan bir yaklaşım ister matematikte, ister felsefede olsun dışlayıcı bir hal alır kaçınılmaz olarak kaosa sürükler 

nereye gitsem karşılaştım o ilahi güçle gördüğüm insansa hep aynıydı birbiriyle
            her toprakta hem de her ırkta
            sahi, tek kâfir ben miyim şu dünyada?