‎‎‎

Her an kaybetmekten korkan

Benden ileri bir ben var bende

Seni her şeyin üstünde tutan

kaderin kırmızı ipi boynumda solmaya yüz tutan izler bırakmış ama ben düşünürüm kırmızısını kanımdan mı almış diye. şayet aramızda varsa öyle bir bağ çoktan sevgimizin idam halatı olmuştur bile. düğümü ellerimle attım belki son kez çabaladım diye kendime teskinlik vermek için. acıya alışmış canım ama yokluğunun sızısı her gün farklı tonlarda canımı yakarken sadece düşünüyorum sen de böyle sıcak mısın diye. ruhunun kırıntılarıyla beslenmeye çalışıyorken beni anılarının gölgesiyle sınıyorsun. zalim olmak öyle güzel yakışıyor ki her zerrem çığlıklarla ibadet ediyor

tükenmişliği dibine kadar yaşadığım bu zamanda göğsümün sıkışmasına engel olamadığım şu saatlerde kendimi kontrol edemediğim her anda varlığımın bitip yok oluşunu gördüğüm tüm günlerde biraz daha sıcaklığınla bütünleşiyorum. ben soğurken sen daha sıcak olmayı başarıyorsun, ben yok olurken varlığın tazelenip çiçek gibi tekrar açıyor. benim her şeyimi çaldın kendini bile aldın ama senin bana ait olmadığın gibi zihnim de artık benden öteri. bencilliği kendime ilişkilendirip kaderini ellerimle kendime yazmak istedim ama ipleri benden çalalı çok olmuştu öyle ki yazdığım kalemin mürekkebi kendi kanım olduğunu anlayamadım. güzelliğinle büyülenip aşkınla sarhoş olmuşluğumdan mıydı bu duyarsız ve körlüğüm yoksa acıya mı alışmış canım 

PSJSOWNSOWWJSWKKSOSLWKSPWK

araştırılsın

@juyochagi  JSBZJSBZKBSKXBZKZVZJZV bu videoda bu kadar komik değildi bu arada 

insan Tanrıya mutîdir. nasıl cüret ederek Yaradanın yasağını ezip geçmekle kalmayarak bir üstüne Onun verdiğinden daha fazlasını ister?
            Yaradan da cennetinden kovarak onlara kendi ettiklerini kendi cezaları olarak sunar. kadına doğum sancısı, sorunlarla dolu bir hayat, erkeğe ise çalışmak, zorluklarla başa-başa kalmak cezasını verir. düşünün, Tanrı insanı gerçekten cezalandırdı diyebilir miyiz? Bu aslında bir eylem-sonuç ilişkisi değil midir? 

ama cehalet de mutluluk değil midir? Adem ve Havva bilgiden önce ne utanç yaşamıştır ne de omuzlarında yük taşımıştır. ne bir ahlak ne de zorunluluk vardır. öyle ki bilgi denen lanete kapıldılar, kalplerine bir utanç hakim oldu. beyinlerinde daha fazlasına ihtiyaç duydular, oysa bu iki canlı daha öncesinde Tanrının verdiğiyle yaşamlarını sürmeyi gayet de başarmıştılar

çünki insan kendi başına iyi ve kötü arasında bir sınır çizmeyi başarırsa, yüce Tanrısın elinden yetkiyi alabilir, otoritesini sarsabilir. çünki Tanrı tektir, mutlak olandan daha fazla olamaz

all i wanted was to sing to god. he gave me that longing and then made me mute. why? tell me that. if he didn't want me to praise him with music, why implant the desire? like a lust in my body. 
            and then deny me the talent?

@thvtunes  aynı düşündüğümüzü bilmek güzel 

zaten sanatın değeri, onu eleştirebilme özgürlüğüyle birlikte var olması

örneğin aynısı Dostoyevskide de gözüküyor. onun eserlerinde bireyin iç dünyasını, iç çatışmalarını, karakterlerin vicdanıyla verdiği savaşı okumayı seviyorum, Fyodorun anlatma biçimini çok değerli kesinlikle. ancak bir sanatçının büyük olması, onun ahlaki açıdan kusursuz olduğu anlamına gelmez. bu ne saçma sahipleniş şeklidir ya

sanki ateşten bir tebessüm,
            zehir zemberek aşkımız

hâlâ içimizde o yanardağ ağzı,
            hâlâ kıpkızıl gülümseyen

tuz parça kırılsak da

can you hear the music, robert?