kanbeyazizlerii

Her insan kusurludur. Her ölümlüde bir kusur vardır. Kimisi fazla iyidir, içinde bulunduğmuz dünyada bu bile hatrı sayılır bir kusurdur. Her şeyin fazlası kusurdur zaten.

Birisi yanağıma tokat attığında ikincisini atmasına izin verirdim çoğu zaman çünkü ilkinin yanlışlıkla olduğuna inanırdım. İkincini attığında ise üçüncüye izin verirdim çünkü herkesin hata hakkı olduğunu düşünürdüm. Üçüncüsünde ise aklımı başıma toplamak için gecikmiş olurdum.

Zaten hiçbir zaman tamamen yaslanıpta güvenebileceğim bir arkadaşa sahip olmamıştım. Belki de tamamen benim fazla içime kapanık olmamdan dolayıydı, güler eğlenirdim. Hatta öyle genel şeyleri de anlatırdım ama hiç kimseye ne hissettiğimden bahsetmezdim kolay kolay. Birilerine hislerimden bahsedersem eksiliyormuş gibi hissederdim saçma bir şekilde, insan bir yandan da tamamen güvenebileceği bir arkadaş istiyordu hayatında.

İçine kapanık diye hor görülen insanların çoğu aslında hayatının bir döneminde fazla dışarıya dönük olduğu için ebeveynleri tarafından eleştiriye maruz kalmış çocuklar oluyordu.
          Herhangi birisinin söylediği en can alıcı cümle bile, on yaşında bir çocuğun anne babası tarafından duyduğu bir cümle kadar etmiyordu.
          Yani hayatımızı şekillendiren anne ya da babamız oluyor, sonra kişiliğimizden şikayetlenen de yine onlar oluyordu.

Hayatım boyunca kimse benden gerçekten hiçbir amaç gütmeden kalmamı istememişti, hayatım boyunca kimse bana kalacak bir yer göstermemişti. Şimdi biri bunu yapıyordu ve ben bütün hayatımı yeniden yazmam gerektiğini hissediyordum. Bunu yapabilir miydim? Kendimi bırakabilir miydim? Yapsam bile neden yapacaktım ki? Bir sebep yoktu.

O kız adamı evinden eder.

@ sessizbiri1511  of yaa ben seni cokk özledimm

Özel olmak için çabalamıyordum. Nasıl biriysem öyle davranıyordum. İnsanlara yardım etmem gerekecekse çıkar gözetmeden yapıyordum. Ailemi memnun etmek için her şeyimden, tüm hayallerimden vazgeçiyordum. Herkes için aynı konumdaydım belki. Herkesin kendi iyiliği için kullandığı bir aracıydım ama kendimdim. Bendim. 

Bebeğimm

Masallarda kötülük hep dışarıdadır, değil mi? Bir cadı, bir lanet, bir kule. Ama benim hikâyemde kötülük içimde büyüyor. Prensesler kurtarılmayı beklerken, ben kendi çöküşümle yüzleşiyorum. Çünkü bazı masallar prenslerle değil, yalnızlıkla yazılıyor. Bazı prensesler de kaderlerinden kaçamıyor. Pamuk Prenses'in eline bir elma verildi, Rapunzel'in saçları hiç kesilmedi ve Külkedisi'nin ayakkabısı kaderini değiştirdi. Ben? Ben değişmek için neye tutunacağım?