𝐿𝑎-𝑚𝑖𝑛ᝰ.ᐟ

uzaklaştım şu sıra, kusura bakma güzelim. 

@intihardusunceIeri  seviyorum seni, çok. 

ben her zaman buradayım güzelim, yardım için.

Bense onun için beyaz gül'üm. 

Kan revan şu çocuk kalbim koca hüzünlere kafa tutuyor. 

Seni tutmaya bile yetmiyor. 

Dünya büyük, çok küçük ellerim. 

bana kalpsiz diyorlar, seni hiç tanımadılar.

Lamin'den. 

Yorgun olurdu bakışlarım, bazen insanlara bakmaya utanırdım, bitiktim, hep yorgun olurdum, aptal hastalıkları yüzünden ailede de istenmeyendim. Bekle demezdi kimse ama ben bir gram sevgi kırıntısına aylarca bekleyebilecek kadar aptaldım. Kukla bebeklerin ruhu olmazdı ama, belki de bu onların şansıydı, benim ise her şeyi derinden hisseden, derinden yaşayan bir ruhum vardı ve bu en büyük şanssızlığımdı. Bazen gülümserdim, anlık olurdu gülüşlerim, çaresizce çırpınmayı bırakmış, hayatın akışında, elden ele giden ipleri yüzünden boğulan bir kukla bebektim işte, fazlası yoktu. 

Kimse bana gelmezdi, gel derlerdi gelirdim, git derlerdi giderdim, ağlama derlerdi hıçkırıklarımı kendim duymazdım, hem en nefret edilen hem de en çok sevilen olmanın çelişkili takıntısına saplamışlardı beni. Kana bulanmıştı ruhum, vâr olmaya çalıştıkça yok ediliyordum insanlık bilmez ellerde. 

Şu şarkı hep ben. 

kırk yılın hatırına sen kalayım.

kalmaktan mı, gitmekten mi?