‎

ben benden oldum da huzurla bir olamadım. 

kelimeleri kimse anlamasın diye uçurumdan aşağıya fırlatır oldum.

kahroldum da yeniden ayağa kalkacak gücü buldum.

huzur. 

ölüm. 

hasta. 

ilk olarak kalmak. 

çaresizliği iliklere kadar hissetmek. 

özlemeye çare bulamamak. 

siz benim canımdan bir parça değil canımsınız. 

mezarlıkların anlamsız sessizliğine inat sizin yanınızda mutlu olduğum için gülüyorum ben. bazen yanınızda olamasam bile sizi anımsıyorum. rüyama gelin diye dua ediyorum. adınız bir cümleyle kurulunca ağlamamak için çenemi sıkıyorum. sizi anlatan herkesi çok dikkatle dinliyorum. anıları silmemek adına uğraşıyorum. yazıyorum. cüzdanımda fotoğrafınızı taşıyorum. mezar taşınıza bakıp duruyorum. belki de tek tük aynı karede bulunduğumuz anları sürekli izliyorum. ben sizi çok özlüyorum. ben sizi çok seviyorum. içim biraz daha vakit geçiremedik diye çok kötü ama bu iğrenç dünya size daha fazla çektirmedi diye de o kötülüğe haksızım gözüyle bakıyorum. 

hep seveceğim. 

siktir ettim. en çok hayatımı. 

düşüncesi bile boğuyor. 

kim duyar. kim anlar. kim destekçin olur. 

amk. 

korkak herifin tekisin ya. 

yaptın desem eksik gibisin. 

biz harbiden imkansızız. 

ve ben bunu bilmeme rağmen her hatırlanması gereken anıyı bir köşeye yazdım aşık. 

annem ya da babam bilse bile olamayız. 

gözünün gördüğü her yerdeydim de bir kalbinde olmayı fazlalık görmüşsün sen bana. 

ruhumun bir sevgiye muhtaçlığından değil senden gelen sevgiye inanmak istediği içindi tüm çabam. 

ne acı değil mi ama ya. 

içimdeki çocuğu bugün öldürmezsem yarınıma göz açamam. 

içimde bir çocuk var ki adını ne koyabilirim ne silebilirim. 

içimde bir çocuk var hüngür hüngür ağlayan. 

dönüşü olan yollarda değilmiş bazı hayatlar. bileti geri dönüşsüz kesmek gerekiyormuş. tıpkı her çiçeğin her toprakta her insanın bir yuvada yaşamadığı gibi. 

neyse. 

nefes alamamak gibi ama nefes alma ihtiyacıyla yanmak gibi.