karakizz123

Günler de ilkokuldayken hızlı hızlı sayıp geçtiğim sayılar gibi oldu artık. O kadar hızlı geçiyor ki saatler, dakikalar... Hepsi bir rakamdan ibaret oldu sanki, öylesine hızlı ki. Ne mutluyum ne de mutsuz arafta kalmış gibiyim. Hem gülebiliyorum hem de ağlayabiliyorum bir anda. Tuhaf hemde çok tuhaf. Yaşam tuhaf, insanlar tuhaf, dünya tuhaf... Bazen bakıyorum etrafıma insanlar o kadar saçma geliyor ki her şeyi gelecekte yapmayı planlıyorlar şu anının da geleceği olduğunu bilmeden, mutluluk sanki gelecekte varmış gibi. Bazıları gerçek aşkın onu bulacağına inanıyor onu bekliyor bazıları ise gerçekten bulduğuna inanıyor. Neden bilmem bende inanıyorum ona, sanki hep birileri gelecekmiş gibi hep bir boşluk var içimde bir yerlerde gizli kalan. Gelecek bir bilmece gibi cevabı mutluluk olacak mı bilinmez. Bugün oturdum yüzleştim kendimle, yaşımla. Küçükken çok büyük gördüğüm yaşlara geldiğimi fark ettim aynı zamanda o kadar büyük olmadığını da. Her geçen gün biraz daha artıyor sorumluluklar. Hazır değildim ben büyümeye ne bu ne ara büyüdüm bu kadar? Keşke demekten nefret ederim ama keşke eski günler geri gelse, o günleri tekrar yaşasam çocuk olsam mesela yeniden, oyunlar oynasam, sanki hayatın kendisi bir oyun değilmişçesine...

"Delibalın fazlası zehirdir Füsün'um..."

"inanmak değil ki insanı yıkan, inanamamak..."

"Buğusunu sürekli sildiğim puslu bir yaşamdayım.
          Tahtadan yaptım artık hayatımın pencerelerini
          Ne ben görebiliyorum kimseyi ne de kimse beni görebiliyor artık.
          Sadece puslu hayallerim, baki yalnızlığım ve ben kaldık..."

"Allah'ım ne olur artık birileri olsun. Lütfen, lütfen, lütfen..."
                                                            -Amin-

Etrafımda çok insan olmasından yakınırdım hep. Bir misafir gelse söylenir dururdum. Sanki bizim özel hayatlarımızı ihlal ediyorlar gibi gelirdi ki bazıları zaten de öyle. Fakat bu bayram başkaydı. Çok yalnız hissettim kendimi. Ne gelen oldu ne giden. O kalabalık misafir günlerinin bile aslında ne kadar iyi bir şey olduğunu anladım. Yalnızlık, insana sevmediklerini bile sevdirebiliyormuş gerçekten de. 

Bir kış günü çölde nilüferlerin açması gibi, 
          Kuşların denizde yüzmesi, balıkların gökte uçması gibi,
          Menekşelerin boyunun sarmaşığı asla aşamaması gibi, 
          İşte sevgilim, seninle kavuşmak da,
          nasıl ki
          Cennet ve cehennemin ortası Arafat var, 
          Oraya atılmak gibi. 
          O kadar büyüleyici, o kadar ızdıraplarla çevrili 
          Ve bir o kadar da imkansız..
          

"Çok insanım varmışta, hiç insanım yokmuş aslında. Acının kendini doruğa ulaştırdığı bir  vakitte, boş boş telefon rehberine bakıp da kimseyi arayamadığımda anladım."

 "Karıncayı bile incitmem deme, 
            Bile'den incinir karınca.
            Söz söylemek irfan ister,
            Anlamak insan."

Geçmiş.. bu aralar sana karşı o kadar büyük bir özlem var ki içimde yüreğimi sıkıştırıyor. Nedenini inanın bilmiyorum ama bazen sebepsizce geçmişte okuduğum bir kitabı bile özlüyorum. Çok özlüyorum o günlerimi 
          Çocukluğumu, o bitmek bilmez oyunlarımı, yaptığımız ottan çorbaları bile çok çok özlüyorum. O zamanlar hayat mı güzeldi de bu kadar mutluyduk, eğleniyorduk diye soruyorum anneme, "yok" diyor "çocukken her şeyin tadı başka olur." Dikkat edemedik, bir kulağımızdan girip öbüründen çıkan cümlelerdi "şimdi ki hallerinizin kıymetini bilin." Sanki hep öyle kalacakmış gibi hiç dinlemezdik. Ah! zaman işte, değiştirdikleri de oldu bitişleriyle beraber..