Siyaha bürünmüş bir ruhun düşünceleri ne kadar mavi olabilirdi? Aynı dakika içinde ağlayıp gülmek normal miydi? Bir yanı hayata küsüp hıçkıra hıçkıra ağlarken, diğer yanı en içten kahkahalarını atabilir miydi? Siyahla mavinin arasındaki ince çizgiyi tutturmak zor muydu? Bir olayda karamsar tarafı olmayacak diye bağırırken, umut eden tarafı orayı nasıl susturabilirdi? 

Benim gelgitlerle dolu hayatıma, yazdıklarıma hoş geldiniz. Bir bakarsınız gülerim, bir bakarsınız köşeme sinmiş ağlarım. Ben, izlediğiniz dram filmindeki gülen kız, komedi filmindeki ağlayan kız olurum. En olmadık yerde bir hareket yapar, dikkatleri üzerime çekerim. Ardından utanıp karanlık bir köşe ararım. Siyahtan sıkılıp mavi, maviden sıkılıp siyah olurum. Ha, neyden mi sıkılmam? Ne kitap okumaktan sıkılırım, ne de yazmaktan.

''Geceyi seviyorum. Karanlık olmasıydı eğer, yıldızları göremezdim.''

iletişim;
instagram.com/busratncl
karasovaalye.tumblr.com
twitter.com/karasovaalye