kardelencicegi3

rikkat'e bölüm yazmaya çalışıyorum ama o kadar zorlanıyorum ki.. günlerdir tek bir cümle yazmadıktan sonra şimdi oturup bölüm yazmak dehşet zor geliyor. yazmak için zorluyorum kendimi, bakalım. inşaallah bugün tamamlayabilirim bölümü 

yaşanan zulümler karşısında ruhum o kadar acı çekiyor ki zamanla bu acı fiziksel bir acıya dönüşüyor. ne kalbim, ne aklım, ne bedenim dayanamıyor yaşanan zulümler karşısında...
          
          bu acı bazen öyle bir hâl alıyor ki, sanki elim kolum bağlanmış da yapabileceğim hiçbir şey yokmuş gibi hissettiriyor. 
          oysa, hayır! yapabileceğim bir sürü şey var, biliyorum. 
          
          bir öğretmen olarak, bir öğrenci olarak, bir abla olarak, bir evlat olarak, bir yazılımcı olarak, bir insan olarak ve en önemlisi bir müslüman olarak yapabileceğim bir sürü şey var, bütün İslam coğrafyası için. ben elimden ne geliyorsa onu yapmakla ve ümidimi kaybetmemekle yükümlüyüm. eğer hâlâ ayaktaysam, ilerlemeye devam edebiliyorsam Rabb'imden ümidimi kesmeyişimdendir.
          
          gayret bizden, tevfik Allah'tan.

Her ne olursa olsun, ben kendim, İslam coğrafyasının dünyanın dört bir yanına dağılmış ve aralara zorla çizilen sınırlarla birbirinden uzaklaştırılmış parçalarını aklımda ve kalbimde bir araya getirmeye kararlıydım.
          
          |Taha Kılınç 

yarın bütünleme sınavlarıma gireceğim. inşaallah güzel geçer, güzel notlar alır ve derslerimi geçebilirim. kitap yazmayı çok özledim, sınav hazırlığı ve hayat koşuşturmacasında yazmaya fırsatım olmuyor maalesef. ve gerçekten fazlaca özledim karakterlerimin hepsini. inşaallah sınavdan sonra güzelce bir sürü bölüm yazabilirimm
          
          sınavlarım içinde dualarınıza talibim(⁠✿⁠^⁠‿⁠^⁠)

Aleykümselam bacım. İyisin umarım. Rabbim yolunu açık ve muvaffak eylesin

panoma bölüm sormaya gelen olursa eğer şuracığa ufak bir bilgilendirme bırakayım: 
          
          önümüzdeki hafta bütünleme sınavlarım olduğu için yeni bölüm gecikebilir. bulduğum boşluklarda bölüme bir kaç cümle yazmaya çalışıyorum ancak henüz bitmedi, bittiği gibi düzenleyip paylaşacağım inşaallah. sadece şu sıra hayatım biraz fazla yoğun ama halledeceğim biiznillah.

öyle geliyorki bana, ülkemdeki bazı insanlar "dünya kupası"nı kaybettiğimizde hissettikleri sinir ve öfkeyi itraile karşı hissetmiyorlar.
          
          ne kadar acı..

son zamanlarda, yaklaşık bir iki aydır, aile içi sebeplerden ötürü artan sorumluluklarım ve gerek ailemle birlikte gerek kendi başıma yaşadığım, yaşamaya devam ettiğim imtihanlar sebebiyle biraz yorgun düşmüştüm(Sen kalbimin en ücra köşesini bile bilirsin Rabb'im, bu bir isyan cümlesi değil). ve dün gece, geç saatlerde yorgun argın bir hâlde yine bir sorumluluğumu yerine getirirken kendi kendime mırıldandım; "Rabb'im, bu yaşadıklarım ve bana yaptırdığın bu amellerle beni gelecekteki bir şeye mi hazırlıyorsun?"
          
          bugün ise gençlik buluşmamız vardı. sohbetin içinde kıymet verdiğim bir abla şöyle bir cümle kurdu: "bugün yaşadığınız şeyler sizi ilerideki hayatınıza dair bir şeylere hazırlıyor. hiçbiri boşuna değil." 
          
          bir yıldır nerdeyse her hafta gençlik sohbetlerine katılıyorum. bugünkü buluşmamız dönemin son buluşması olduğu için daha çok şenlik havasındaydı, bu yüzden sohbetimiz normale göre daha kısaydı. ama ben bir yıldır hiçbir sohbetten bugünkü kadar feyz aldığımı hissetmedim. sohbetimiz kısaydı belki ama kalbimde dokunduğu yer öyle büyük oldu ki...
          
          teşekkür ederim Rabb'im, bana görünür bir cevap gönderdiğin için.
          
          bugüne kadar verdiğin, vermediğin, verecek olduğun ve vermeyecek olduğun her şeye elhamdülillah.

جنة يا وطنا..

bütün İslam coğrafyaları benim vatanımdır.