@kardelencicegi3
bu gece ve ömrüm boyunca kalan günler boyunca edeceğim en büyük duam "Rabb'im senin rızan için senin yolunda cihad edip, senin rızan için senin yolunda can verip şehid olmayı nasip eyle! Zulüm gören mazlum kardeşlerimin kurtuluşunda, zaferinde bir vesile olabilmeyi nasip eyle!"
amin, amin, amin. bolca amin Allah'ım
az kalsın kibir yapıp, "yine herkese kandil mesajını ben attım, kimsenin aklına bana mesaj atmak gelmedi." diye düşüncelere kapılıyordum. hemen kızdım kendime, ne saçmalıyorsun? diye. mübarek gecede insanlara gereksiz yere kırılıp da onları kalp kırma günahına sokmak ne demek yani? ne gerek var böyle bir şeye şimdi yani
Wattpad hakkında en çok istediğim şeylerden biri İslamın kurallarına gerçekten dikkat edilerek yazılmış bir İslami kurgu yayinlamaktı. ilk adımı attım elhamdülillah. güzel bir kurgu olacağını umuruyorum. inşallah umduğum gibi olur
bugün nerdeyse iftar saatine kadar moralim çok yerinde değildi. ne moralim ne motivasyonum ne iradem yerinde değildi açıkçası.
sonra iftar için dergaha gittik, her şeyim yerli yerine geldi hamd olsun:)
dergah=şifa
önceden moralim bozulup da ortadan kaybolmak, insanlardan uzaklaşmak istediğimde WhatsApp profilimi ve eğer varsa durumumda paylaştığım resmi kaldırırdım. aslında bu biraz da dikkat çekmek isteyişimdendi, bunu içten içe bilsemde kabul etmiyordum o zamanlar. sanıyordum ki profilimi veya paylaştığım durumu kaldırırsam, bir anda sessizleşir, köşeme çekilirsem insanlar iyi olmadığımı anlar ve ben onlara gitmeden onlar bana gelir. biraz çocukça evet, o zamanlar bende çocuktum zaten:)
zihnim bir tek ders çalışırken veya meşgulken susuyor. meşguliyet şifadır diye boşuna dememişler:)
hâlâ sessiz bir insanım, hâlâ daha moralim bozulup da ortadan kaybolmak istediğim zamanlar oluyor. hatta o zamanlar dikkat çekmek, insanların ilgisini istemek hisside hâlâ daha gitmedi. ama ben hala insanlarla iletişim kurmuyorum. öncesinden tek fark, ne profil fotoğrafımı nede durumlarımı kaldıramıyorum artık. kaldırsamda anlamazlar zaten, doğal olarak.
sabaha kadar burada(masa başında) olamayız belki ama sabahda burada oluruz evelallah;)
boooooolllllca iş dolu bir gün:)
booolll çocuklu bir akşam geçirdim:))) zevkliydi benim için. küçük bebislerle ilgilendim. birinci sınıfa giden yiyenime ödevlerini yaptirdim. dört yaşındaki minnoş hanimefendiyle sohbet ettim. güzeldi ya, elhamdülillah:) çocukları seviyorum:)
hem bir öğretmen hem bir yazılımcı ve mühendis adayı olarak üstüme çok fazla sorumluluk yüklüyorum ve hepside ümmeti Muhammed için. hiç gocunmuyorum o yüzden. bir bu kadar daha sorumluluk alabilirim üstüme. yeterki ümmeti Muhammed'in kurtuluşunda bir vesile de ben olayım.
Rabb'im Gazze'de, doğu Türkistan'da ve diğer zulüm gören bütün ülkelerdeki çocuklarla da keyifli vakitler geçirebilmesi nasip etsin inşaallah:)
koltuğu işgal etme!
"varlığını hissettir ki, yokluğun hissedilsin. oturduğun koltuğu doldur, işgal etme."
yeterince işim yokmuş gibi başıma yeni bir iş ekledim:))))
TÜİD'in düzenlediği kitap yarışmasına katıldım
bir ay kadar vaktim var
inşaallah güzelce hazırlanabilirim yarışmaya
belirlediğim üç kitaptan sadece birini bitirmeye ve odağımın çoğunu yarışma kitabına vermeye karar verdim. bir yarışmaya katılacaksam, bolca emek vermeliyim ki güzel sonuçlar alabileyim:)
ya ben şuan fark ettim..
ben bu ay okumak için üç kitap belirlemiştim kendime zaten. birde bu yarışma kitabı eklendi.
şimdi ben yarışma kitabını ve diğer kitapları aynı anda okuyabilir miyim acaba? yada diğer kitapları bu ay tamamen ara verip yarışmaya kadar sadece yarışma kitabına mı odaklansam? neyse ya hallederiz Rabb'imin izniyle. bir deneyeyim aynı anda okuyabiliyor muyum diye, ona göre karar veririz artık
bir şeyleri "ben yapamam ki" diyerek kenara çekmemek konusunda ilerlemeye başlıyorum hamd olsun. yapamam demeden belki olur diyerek deniyorum. ne kaybedebilirim ki?