karnitokedi

asırlar boyu süregelen o muazzam sessizliğin ortasında yankılanan kadim bir fısıltının izini sürmek için yola çıkan bir seyyahın tozlu ayakkabılarında biriken her bir kum tanesinin aslında galaksinin uzak köşelerindeki sönmüş yıldızların kalıntısı olduğunu düşünmek insanın geniz yakıcı bir efkarla dolmasına sebep olurken atom altı parçacıkların birbirleriyle olan o kaotik ama bir o kadar da disiplinli dansı bizlere evrenin dokusundaki o görünmez ipliklerin ne denli hassas bir denge üzerine kurulu olduğunu kanıtlar nitelikte seyrediyor ve tarihin derinliklerinden süzülüp gelen o büyük bilgelerin dahi cevabını bulamadığı varoluş sancısının aslında bir rüzgarın yaprağı kımıldatmasından farksız olduğu gerçeğiyle yüzleştiğimiz o sarsıcı anlarda kalbimizin atış hızıyla evrenin genişleme hızı arasındaki o mistik korelasyonu fark edince insanın nutku tutuluyor ve aslında bütün bu upuzun cümlelerin tek bir amacı vardı o da sadece ama sadece bugün dolabı açtığımda yoğurdun bitmiş olduğunu görüp hayal kırıklığına uğramamdı diyecekelrm bu kadardı

yasanmıyo ya bılmıyorum ben yasamayı beceremıyorum sanırım ders falan verılse gene basaramam derslerı sevmıyorum cunku boylede bırıyım

dıva gerı dondu

konuşmayı severdi, ama insan sevmezdi. Çevresi vardı, ama herkese duvarları da vardı. Herkesle bi samimiyet noktası vardı, aşamazdınız. Aşmak istediğinizde hak ettiğiniz tepkiyle karşılaşırdınız. Sonra bir gün bir şeyler oldu, herkese mesafesi varken daha mesafeli oldu, konuşmayı çok severken bir daha asla konuşmadı. Konuşmasının da bir sınırı ve bir süresi vardı. Kendini kaybetmişti, sonradan buldu evet ama o bir daha eskisi gibi asla olmadı. Hikayesinin sonunda o gerçekten karnı tok bir kediye dönüşmüştü.