Bu manzarayı görünce, gerçekten derin bir bunaltıya giriyorum. İnsanlar birbirlerine saldırmak için her an tetikteler. Bu kadar güzel ve sakin bakışlı kadınların yanında, erkeklerdeki bu haşinliğe anlam veremiyorum. Bizler kim olduğumuzu bilmiyoruz. Bütün geleneklerimiz ve kültürümüzün temelsiz insanlarıyız. Bir tüneldeyiz ve geçiş 
dönemindeyiz. Devrimiz, tahayyül ettiğim bir dünyanın ilk günü gibi. Başarıya ulaşmak için birbirimizi yiyor ve 
hayatın mahvına gömülüyoruz. Her günün başlangıcında, her otobüs durağında, yer altı trenlerinde, tramvayda ve de vapurda başlangıcın her anında kargaşa yüklü kalplerle seyahat ediyoruz. Biraz kaygı ve ürkeklik var üzerimizde,kendimizi tanımamamız tüm bunlara sebep oluyor.