Ne kadar itiraf etmekten köşe bucak kaçsamda bazen ihtiyacım olan tek şey beni yargılamayacağından ve benimle dalga geçmeyeceğinden emin olduğum birinin kollarında ağlamak oluyor. Ama böyle bir şey asla gerçekleşmeyecek, çünkü ben bir daha kimseye güvenmeyeceğim. İstesem bile yapamayacağım. Geceleri kafamı yastığıma koyduğumda her gece olduğum gibi yapayalnız olacağım ve karanlık beni içine alıp sarmaladığında, kendi sesimi duymaya korkarcasına sessiz bir şekilde sabah kadar ağlayacağım.