khals02

Seni çok özlüyorum baba. 54 gün oldu. Hayat devam ediyor, herkes eski düzenine döndü ama ben kabullenemiyorum. Kalbimin derinliklerinde herkese çok kızgınım en derinliklerinde ise sana çok, çok kırgınım. Beni neden bu kadar incittin baba? Sana sormak istediğim o kadar şey var ki. Kendimi affedemiyorum en çokta. 3 ayın kaldığını öğrendiğimde, öleceğini bildiğim halde gözlerinin içine bakarak seninle gelecek planları kuruyordum. Çok kötüydü, nasıl dayandım bilmiyorum ama şimdi çöktüm baba. Tam anlamıyla çöktüm. Bu sadece nefes almak yaşamak farklı birşey. Herkese kırgınım baba. Sen nefes aldığın sürece kendini iyi gösterip etrafımda pervane olan insanlar şimdi arkalarını döndüler bana. Kimin babası yaşıyorsa ona daha çok ilgi veriliyor onu daha çok insan yerine koyuyorlar. Çok koyuyor. Boğazıma kadar doluyum ama halledeceğim. Ben sen olacağım baba kendi ayaklarim uzerinde durmaya başladım bile baba. Benimle gurur duy lütfen. 

Bana yapılan haksızlıkları yuttum annem için sustum, ama sana yapılanları yutamam baba, yutamiyorum.Söz veriyorum onlara bu dünyada cehennemi yaşatacağım, kimin çocuğuyum görücekler. Sen yoksan ben varım baba. Senden bile fazla olacağım. Hepsine bu dünyayı dar edeceğim. Seni bir dakika bile unutmalarına izin vermeyeceğim. Bana yaptıkları hiç ama sen, sen başkasın baba. Üstünden 20 yıl geçse bile gün gelecek benim yaşadıklarımı yaşayacaklar. Unutamıyorum baba çok acı çekiyorum, çok öfkeliyim, öfkemi bastıramıyorum.

Asla ama asla bu günlerin geleceğini düşünmezdim. Babam ölli 11 gün oluyor. Gözlerimin önünde son nefesini verdi. Asla aklımdan çıkmıyor gözlerimin önünde gitmiyor. Babama çok kızgınım tüm ergenlik dönemim boyunda beni hep azarladı, hep benden önce başkalarını düşündü. Ama son nefesini verdiğinde yanında yine ben vardım. Öleceğini hissettiği andan beri bana iyi davrandı beni kendine bağladı. Şimdide beni bırakıp gitti. Kendime çok kızgınım, babama çok kızgınım, dünyaya kızgınım. Ben herşeye ve herkese çok kızgınım. Babamı çok seviyormuşum meğerse. Bu öfke, kırgınlık, hayal kırıklığı asla geçmeyecek. Ömür boyu ben babama kızgın ve kırgın olacağım. Ama seni çok seviyorum baba. Neden bırakıp gittin beni? İçimdeki hissleri anlatamıyorum. Hissetiklerimi dile getiremiyorum. Kelimeler yetmiyor. Ama senden hem nefret ediyor hemde çok seviyorum. Baba son sözlerin, bakışların aklımdan çıkmıyor baba. Hastaydın bu günün geleceğini biliyordum evet. Ama sanki çok erkendi. Benim çocuklarımı hiç bir zaman tanımayacaksın. Hiç bir zaman saçlarını okşayamayacaksın. Ben tüm ömrüm boyunca bir yanım hep eksik kalacak. Ama son nefesini verdiğinde ki, o gülüşünü unutamıyorum baba. Sanki rahatlamışsın omuzlarından yük gitmiş gibiydin. O gülüşün benim tek tesellim. Baba keşke bu kadar erken gitmeseydin. Keşke beni hep böyle sevseydin. Keşke sana bu kadar kırgın olmasaydım. Ama yinede seni çok seviyorum baba.

İçimdeki nefret ateşi neden sönmüyor anlamıyorum. Bir yıl geçti ama sönmüyor o nefret. Sanki içimdeki nefret bir şömine ve ona her dakika bir odun atılıyor, o ateş dahada harmanlanıyor gibi hissediyorum. Bu çok büyük bir günah. Allah'tan çok uzaklaştım. Namaz kılmıyor, zikr etmiyor, kuran okumuyorum uzun zamandır. Ve en kötüsü de bilerek günah işliyorum. Vicdanım susmuyor. Garip bir ruh hali içerisindeyim.

Geçmişe baktığımda o kadar kötü oluyorum ki, anlatamam. Neler yaşadım be. Şimdi empati kuruyorum 5 yıl sonra bir çocuğum olduğunda çok sevicem, inanıp güvenicem, ister tüm dünya aynı şeyi söylesin çocuğum başka şey söylerse benim için dünya bitmiştir. Şimdiden doğurmadığım çocuğu sahipleniyorum, hani içim sıcacık oluyor, şimdiden seviyorum. Annem hicmi aynı şeyleri bana karşı hissetmedi? Hiç mi benim çocuğum yalan söylemez demedi?, hiç mi beni korumadi?, ama neden?, insan kendi doğurduğu, kendi kanı canina inanmazmi. Ailen kendi doğurduğundan önemli mi?. Yükmüş yada yokmuşum gibi hissettiren hayatlardan çıktım, ama hala kendimi yük gibi hissediyorum. İçimdeki nefreti anlatamam. Allah affet dediği için affediyorum ama hala çok kırgınım. Aynı olayları anlatırken bile yaşıyorum hala kendimi tutamıyorum gözyaşlarım kendiliğinden akıyor. Hakk hesap günü hepsinin bedelini ödeyecekler. Dilerim bana yaşattıklarını yaşamadan ölmesinler

Aslında benim yuvam varmış sadece çok uzakmışım. Asla affedemeyecegim şeyler yaşadım ama dinim affetmek zorunda olduğumu söylüyor. Bu yüzünden hepsi Hakk hesap gününe kaldı. Yaşattıklarını elbbete ki, yaşadılar ahım yerde kalmadı en azından. Ama kalbim çok kırık. Herkese karşı çok yaralıyım. Anneme en çokta. Beni bir çöpmüşüm gibi bırakıp gitti. Aylar sonra sorunlar çıktığında bir çocuğu olduğunu hatırlamak yerine ailesini seçti. İnsan nasıl kendi doğurduğuna inanmaz aklım almıyor. Benim çocuğum olursa canımdan çok sevicem, hep inanıp, güvenicem ve gözümden sakınacağım. Anne olmasam bile yavrum olucak o benim şimdiden bile koruyup kollamak istiyorum. Ama annem bana bunu yapmadı. Herkese karşı çok kırgın hissediyorum. En çokta sana anne.

Bu sıralar hayati daha fazla sorguluyorum. Her ayrintiya dikkat ediyorum ve bazi seyleri anlamak benim icin kolay oluyor galiba olgunlasiyorum. Babam en yarili yerimdir. Muhtemelen hasta olmasa onu asla affetmezdim. Gerci simdide affetim mi? Galiba hayir. Ne yaparsam yapayim icimdeki o cocuk asla onu affetmiyecek. Babam benim kucukluk askimdi. Hep kimi en cok seviyorsun dediklerinde babami derdim. Sanki kahramanimdi. Ama buyudum. Gercekleri anladim. Annemi boyle bir kotu hayat surukleyisi, cocuklarini bu hayat mahkum edisi. Babamdan sonra asla affetmiyecegim kisi babaannem. Onun yetistirme tarzi yuzunden babam boyle. Annem bunlari yasadi. Belkide abilerimle cok guzel bir hayatimiz ola bilirdi. Ne yazikki hayat bize adaletli davranmadi.

fark ettim ki, ne kadar sabr edersem en sonunda alışıyorum. Sanki hayat beni akışına aldi götürdü. Bir yerden sonra nasil yeni hayatima alistigimi hic anlamadim. bazen yazin ortasinda kisa bir yağmur yağar ya nasil basladigi ve bitdigini idrak edemezsiniz ama ilaç gibi gelir sonrasinda o yağmur, kisacik bi an olsa bile huzur dolur iciniz, aynı onun gibi. kisacik bi zamanda alıştım ve huzur verdi. yeni hayat,yeni insanlar, yeni anilar ve cokca ozlem. aslında bazen yuvam yokmus gibi hissediyorum. nereye gidersem gideyim hep yuvamda hissetmiyecek gibi. buda hayatin bana getirdigi eksi. galiba icimdeki o bosluk her zaman benimle olacak. herkes uzaklasmislik hissi var. dogmalarimda uzag derler Azerbaycanlilar. yuvamdan uzak ama hic yuvam olmamis gibi his. bir cok seyi idrak etdim. babam deccal değildi ama hatası coktu hepside yetisitrilme ve annesinden kaynakliydi. oyle bi yaz akşamından icimi dokmek istedim..

Selammmmm

Lannnn çok güzel bir şey la birinin sana lkste hazırlamasıııı. Teşekkürlerrrr☆☆☆