kinv2yas

fakat müzeyyen, beni hatırlamış olman canımı öylesine yaktı ki bir bilsen. çünkü hatırlamak için önce unutmak gerekir.

uyurken ben ona pek sarılmazdım. onun sarılmasını isterdim. o böyle sarıldığı zaman beni sevdiğini hissederdim. bazı akşamlar hava böyle soğuk olduğunda ben ondan önce yatağa girerdim, üstümü örterdim ama ayaklarımı örtmezdim. sonra o gelirdi, bana bakardı, önce ayaklarımı örterdi, çok hoşuma giderdi lan.

yüreğime fısıldadıkların içimde ne denli bağırışlar yarattı, bilemezsin.

sesim yankılanır sokağında.

fakat müzeyyen gemi batarken atılacak ilk yük bendim senin için.

içimde iki kişi boğuşuyordu resmen, biri senin için yanan biri ise sana kavuşursa beraber yanmaktan korkan.

hata değildi. seni sevmem, güvenmem. hiçbiri hata değildi. pişman değilim, yeniden karşılaşsak yine severim. ama beni de anla. seni ordan çıkarabileceğime inanmıştım, çıkmak istemeyeceğine değil. ilk defa güvenmiştim kendime. bunu anlıyorsundur. kendine güvenmişliğin ilk hissini. biliyorsundur sonra kırılmayı, hepsini.. neyse...

böyle olmasını istemezdim ama hep olurdu. dünyanın bütün kızılderilileri yenilir, spartakus kaybeder, gün batarken sararır, kuşlar döner, sadri alışık denilen hergele, her filminde ağlardı. o ağladıkça ben de ağlardım. nedenimi bilmez ağlardım. ağladıkça sadri'ye kıl kapar gıcık olurdum. üçüncü şahıs olarak kalışına, hep gidici kadınları sevişine, bu gidiciliklerin bir mecburiyet gibi duruşuna, sadri'nin bu mecburiyetlere, giden kişinin özgürlüğü olarak bakıp, ona ihanet etmemek için kendine ihanet edişine.

git Müzeyyen, duyduğun çıtırtının peşinden.

kalbimde ne depremler olurdu, bi' sen ayakta kalırdın.