@kir_papatyasi-
Hesabı kaybettim diye götüm tutuştuktan sonra seni bulmanın mutluluğu <3
lonelys-
Her zaman kendimden emin gibi davrandım, ama hep kaçtım. Köşe bucak kaçtım, aylarca hatta yıllarca arkama bakmadan koştum. Ellerimle kulaklarım kapalı çığlıklar attım. Koşmaktan daralan nefesimi umursamadım, yara olmuş bedenimi umursamadım, yüzüme çarpan yaşları, umursamadım. Çok fazla durakta durdum. Duraklar yıkılıp da kaçtığım şeyler yeniden içeri girene kadar nefes alıp verdim. Ancak her zaman o duvarlar yıkıldı, hiçbir durak yeteri kadar sağlam değildi. Belki de henüz bitişe varmadığım içindir, son durak denen durak en sağlamıdır. En azından ben öyle umuyorum, ancak yorulan vücudum artık dinlenemiyor. Bir önemi kalmadı hiçbir şeyin.
O kadar amaçsızca dolaşıyorum ki insanların arasında. Kendime hep sen tek başına iyisin bak yalnızsın diyorum, çok uzun bir süre kendime sadece ben sarıldım, kimseye izin vermedim. Anlat diyenler oldu ama anlatmadım. Dinlemek istemediklerini biliyordum ya da kimsenin umrunda olmadığımı. Çok uzun bir süre kendime bunu zorla dayattım. Bu daha güçlü bir ben olmak için gerekliydi, ben sadece tek ben varken gerçek anlamda savaşacak gücü bulabilirdim, bunu düşünüyordum.
Eskiden ayıpladığım neredeyse her şeyi yapmaya başladım sonra, ya da hep yaptığım ama uyarıldığım davranışları yapmaya devam ettim. Bu bendim çünkü, ben sadece kendi istediğimi yapardım. Sonucunda yine ve yine tanıyamadım aynada duran kızı. Saatlerce izledim kendi gözlerimi, saatlerce. Düşündüm, ne düşündüğümü bile bilmeden düşündüm. Her gün saatlerce dalıp giderek "ölü gibi" denilen o kız oldum.
Adımı haykırırlardı defalarca, duymazdım, kolumdan tutup sarsarlardı ve ayılırdım. Ne düşünüyordun öyle diye sorduklarında ise öylece bakakalırdım çünkü bilmiyordum. Ben beynimin içinde ne halt döndüğünü bilmiyordum.
Önümde olan olaylara tepkisizleşmeye başladım. Seslere duyarsızlaşmaya başladım. Ben yaşamdan soyutladım kendimi ve bunu fark bile edemedim. Çok korkunç, sadece otururken bir anda sarılacak birine ihtiyaç duyuyorum ve her şeyi fark ediyorum.
Umursanmadım ki, sorunlarım görmezden gelindi ki hep. Sonucunda ise ben de onları umursamadım. Ama çok kötü hissediyorum. Çok kötü hissediyorum, bomboş hissediyorum
Eğer yıllarca bu kadar fazla hor görülmeseydim. Yıllarca benden bu kadar nefret edilmeseydi şu an bu hâlde olur muydum bilmiyorum. Fazlasıyla itilip kakıldım, sevilmedim ki hiçbir zaman. İnsanlar beni sevsin diye sahte bir kişilik oluşturdum ve ben o kişiliği kendim sandım. Eğlenceli, iyi yürekli, samimi, sıcakkanlı, sosyal, konuşkan... Bu ben miyim? Hiç mi düşünemedim, insanlar benim hakkımda hep çok zıt şeyler söyler. Çünkü ben aynı zamanda bambaşka bir insanım. Sıkıcı, bencil, duygusuz, asosyal, ölü gibi... Peki bu ben miyim? Ben kimim ve hangi kişiliğim tam olarak doğru bilmiyorum. Eskiden ilk kişiliğimle vardık sadece, hiç sevilmezdim. Deli derlerdi bana, kafayı yemiş derlerdi evet. Sonra ikinci anlattığım kişiliğim ortaya çıkmaya başladı. Çok komik değil mi, insanlar bu ikisini bir arada sevmeye başladılar.
İnsanlar dengesiz bir kızı sevmeye başladılar.
Çok fazla düşündüm.
Ağladım, kafamı duvarlara vurdum, saçlarımı yoldum, insanlar her gün daha şaşırttı, gülümseyerek izleyip yumruğumla derimi deştim. Bak ben güçlüyüm imajı çizmek miydi amacım bilmiyorum, sadece insanların bana acımasını istemedim, tek başıma saatlerce ağladım, kafayı sıyırdım, öldüm, defalarca öldüm. Anlatamadıklarımı içime attıkça attım. Kimsenin bilmediği şeyler benimle mezara kadar gidecekti ve ben artık bunları taşımakta güçlük çekmeye başladım. Yine de biri anlat dese... sanırım anlatamam.
Elim yumruk, gözlerim şiş, parmak eklemlerim kırmızı... Kendime zarar vermemekti amacım, denedim, ama bilmeden hep kendime oldu bütün zararım. Duvarlara yumruk attım, benim parmaklarım kızardı, çığlık attım, benim boğazım yırtıldı, kendim için düşündüm ve yine ben delirdim. Ben öylesine otururken fark ettim sadece, ihtiyacım olan tek şey beni gerçekten anlayan birisiydi, beni yormadan anlayan birisi, bencillik araya katmadan, benim hakkımda kötü düşünmeden anlayan birisi. Bunca zaman insanlardan delice kaçtım ama tek ihtiyacım olan birinin bana gerçek anlamda sarılıp geçti demesiydi. Duvarlara çaresizce yumruk atarak ağlamak değil de bana sarılan kişiyi kucaklamak ve ağlamaktı ihtiyacım olan.
@soowlx vanssys asıl kullandığım hesap oraya gelll
@soowlx e ben de seni çok seviyorum çok erken bir cevap qlcjakchakfusoif
Ben delirebilirdim.
Yoldan çıkabilirdim.
Yapmadım, kıyamadım sana.
Hep keyfini bekledim.
Yollarını gözledim.
Bir küçük kıvılcım istedim...
Aşk nereden nereye
Unutulduk
♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡
300 kalp lira birtanemm
bir kiz vardi mila galiba diye hesabi vardi profilinde anime karakterlerinden biri vardi sonra gitti hesabini sildi falan ya. ha iste o benim. seni de ozlemisim ya.
@opia_00 anskm bela bu kız yaklaşmayın bana akdbshdksjdjs
