Merhabalar bu bir veda konuşmasıdır. Yazarken hüngür foşurt olduğumu belirtmek isterim. An itibariyle Tutsak Ehvenişer'e tamamen veda etmiş bulunmaktayız.
Bu hikâye üç yıl önce sadece birkaç cümleyle başladı benim için. Ne Yaman Varis’in bu kadar sevileceğini biliyordum,
ne Deniz’in bu kadar gerçek olacağını…
Ama siz vardınız. Okuyan, bekleyen, kızan, üzülen, sevinen, bırakmayan siz.
Bu yolculuk boyunca bazı bölümleri birlikte ağlayarak,
bazılarını sinirle, bazılarını da kahkahalarla geçtik. Kimi zaman "artık olmaz" dedik, kimi zaman "buraya kadar" sandık ama yine de hep birlikte devam ettik.
Deniz’in düştüğü yerlerde elinden tutan siz oldunuz.
Yaman Varis’in karanlığında bile ışık arayan yine sizdiniz.
Bu hikâye yalnızca yazdığım bir kurgu değil, sizin sabrınızla, yorumlarınızla, bekleyişlerinizle büyüyen bir dünyaydı.
Bugün perde kapanıyor olabilir
ama bu, bir vedadan çok sizlere bir teşekkür aslında.
Çünkü bazı hikâyeler bittiğinde eksilmez, aksine içimizde yer eder.
Yaman Varis ve Deniz Yiğitoğlu artık kendi hayatlarını yaşıyorlar. Benimle birlikte üç yıl (kiminizle sadece bir yıl) boyunca onların hikâyesine ortak olan herkese kalpten teşekkür ederim.
İyi ki varsınız, hep var olun❤️