kirikkanatliperi

Yüzümdeki yara iğrenç duruyor. 

Trafik kazası geçirdim, ilk kez. 
          O kadar korkunç bir durumdu ki anlatamam. 
          İki üç saat kollarım ve bacaklarım tutmadı resmen, çok açtım ama yemek bile yiyemedim, açlığımı bile hissedemedim. 
          Sonradan teyzemlerin arabasına bindim, virajlardan dönerken bile korktum ve önümüzdeki günlerde de bu korkunun devam edeceğine eminim. 

"Ve sevilmek istiyorsan, her zaman gülümse..."

Hayatta en çok korktuğum şey sevdiklerimin hastalanması ya da yaralanması. 
          Onlara kötü bir şey olması. 

Bir an önce ehliyet almak istiyorum 
          çünkü annem hastalanınca onu hastaneye götürebilmek istiyorum. 
          Başkalarına muhtaç yaşamak istemiyorum artık. 
          Onun hastalığında da sağlığında da yanında olmak istiyorum, hasta yatağında yatarken başında duran kişi ben olayım istiyorum. 
          Evde oturup gelmesini beklemek yerine koluna girip yürümesine yardım etmek istiyorum. 

En sevdiğim yemeği bile yiyemedim, yediğim birkaç lokmayı da kustum. 
          Gözlerim çok acıyor, o kadar çok yanıyor ki. 
          İki gündür ölü gibiyim. 
          Tek farkım hissetmem, ağrılarımı hissediyor olmam. 
          Başımın ağrısı kıvrandırıyor beni. 
          Ağlıyorum, biraz olsun ağrısı dinsin diye yalvarıyorum, kime yalvardığımı da bilmiyorum ama tek bildiğim canımın çok yandığı. 

Başa döndüm. 
          En başa. 
          Yine. 

Her şey berbat oldu yine. 

Uzun zamandır yemekleri tek başıma yapıyordum, bugün annemle yapıyorum ve onunla yemek yapmayı özlemişim bayağı. 

Kendime bir tane ekler ve gazoz alıp rastgele bir çimenliğe oturdum ve birkaç dakikalık huzuru tattım, birkaç dakika sürdü çünkü annemin aramasıyla kalkmak zorunda kaldım. 
          Ama anı yaşayabiliyorum artık, bu yüzden küçük şeyler bana fazlasıyla huzur veriyor.