Bazen buraya içimi dökerken gözyaşlarım yerinde durmuyor. Yazarken kulaklığımın şarjı bitti sinirlendim başka kulaklığım da yok amk. Herneyse evdeki hiç kimse benimle konuşmuyor (ablam hariç o da zaten bir boka yaramıyor kendisi genellikle beni zorbalıyor işi düşerse melek) büyük ihtimalle babama sarılmak için yaklaşsan beni iter bende hiç oralara girmiyorum. Annem desem yaklaştığım o an bağırmaya başlıyor, bağırınca otomatik benim şalterlerde atiyor kavga ediyoruz. Yani şuan sadece odamda, ablam evde olmayınca onun odasında bilgisayarın başında dizi izliyorum. Aslında bazen şey diyorum "acaba beni cidden doğurmasalardı, yada ben yaşamasaydım hayatları yine aynı mı olurdu?" Sonra daha da dikkatli düşününce "ben olmasaydım büyük ihtimalle eski evimizde ablamla mutlu bir hayatları olurdu" diyorum. Çünkü öyle yani benim yüzümden hep kavga oldu birileri sinirlenip evi terk etti birileri gerçek yüzünü gösterdi... Keşke ablam ne beni isteseydi ne de beni yapsalardı