Yaşadığım bu hayata yaşamak denirse şahet yaşıyordum. Kalbimdeki kırıklar hayati organlarıma batıp beni içten içe çürüste de yaşıyordum. Sağlıklı bir şekilde değil belki ama kan kaybından ölümle burun buruna gelip de son kez umutsuzca savaş verip sakat kalarak. Yaralarını işe yaramaz yara bantlarıyla sarmalayarak. Her seferinde sürekli başa dönüp iyileşemeyip sürekli tekrar tekrar kanayan yaralarla. Biliyorum bu bir ölüm. En acı ölüm şekli. Ruhun ölmesi ve iyileştirilememesi. Bu yüzden boşuna dökme nefeslerini, hızla akıp giden zamanı boşa harcama. Bakma arkana, sadece yürü. Cehennemin dibine bile olsa. Şahet eğer zaten cehennemin dibinde değilsen.