Zaman geçti,mevsim üstümde basıp gitti de tek senin yokluğun kımıldamadı yerinden.Herkes "vazgeç"dedi, insanın kendine etiği zulmü durdurması gerektiğini söylediler.bilmediler ki insan,kalbini bir kere mühürledi mi kölesi olurmuş o sessizliğin.Şimdi ayaklarımın dibinde biriken anılarla, gözlerimin kırpmadan baktığım o boş yolda, sana ait olmayan bir gölgenin bile peşinden düşücek kadar yorgunum.Ama burdayım.Gelmeyeceğini bilmenin o soğuk bilgisiyle yine de o bıraktığın ilk günkü köşedeyim....
K