Sürekli annelerinden bahsetmelerine rağmen neden babalarından hiç bahsetmediklerini anladım. Hiç görüşmedikleri kardeşleri olduğunu öğrendim. Bugün, uzun zaman sonra yüzüme çarptı bazı gerçekler. Gerçekten kimsenin hayatı göründüğü kadar basit değil, buna uzun zaman sonra yakından tanık oldum. Onları hiç bu konuda yargılamamıştım zaten ama anlattıklarını asla beklemiyordum. Ve fark ettim ki ben iyi bir çocukluk geçirmişim. Gelecekte oradan bi yaram olmayacak. Benden daha mutlu görünen o kızlar ise belki benden bin kat zor hayatlar yaşamış ve yaşıyor. Ama hayat hep bi şekilde devam etmiş ve edecek. Ve biri dedi ki "bunları 7 yıllık arkadaşıma bile anlatmamıştım ama size anlattım, sizden başka bilen sadece bir arkadaşım var". Buradan hiçbir yere varmayacağım, sadece yazmak istedim. Benden bin beterini yaşamış olanlar benden bin mutlu olabiliyorsa benim sudan sebeplere üzülüp bile bile oyalanarak geleceğimi ve ruhumu çöpe atmaya hakkım yok. Çünkü o arkadaşlarımın yaşadığı hayatları benim gelecekteki çocuklarım yaşamamalı. Ve ben hiçbirimizin annesinin düştüğü çaresizliğe düşmemeliyim. Ve sanırım her insan, iyi bir gelecek borçlu kendi çocukluğuna ve çocuklarına.
