selam, yine ben. yıldan yıla buraya uğramayı unutmuyorum çünkü hala burada çocukluğum duruyor. kimsenin bilmediği gizli sığnağım diyebilirim. bir önceki yazışımda dükkan açacağımdan bahsetmiştim fakat dükkanı açamadım. ama dövmeci oldum. 9 aydır hayalini kurduğum mesleğe sahibim ve kendimi bu noktaya getirdiğim için çok gururluyum. fakat değişmeyen şeyler var. üstümdeki depresifliği atamıyorum sürekli üzgün ve bunalmış bi haldeyim dövme yapmadığım vakitler hariç asla mutlu ve huzurlu hissetmiyorum. sanki, dünya üstüme geliyor herkes bana zarar verecekmiş gibi hissediyorum. mentalimi toparlamak gittikçe zorlaşmaya başladı son zamanlarda. hayatımda yaşadıklarım, sırtıma yediğim bıçaklar, en güvendiklerimden yediğim ihanetler bitmiyor. burada fic yazarken hep büyümeyi isterdim. şimdi 20 yaşının getirdiği zorluklarla baş etmeye çalışıyorum. ve git gide zorlaşmaya başlıyor her şey. yine de bu boktan düzene ayak uydurmamaya çalışıyorum. eminim ki, bende elbet başaracağım.