koguinn
gidişini kimse duymadı
ama içimde bir şehir çöktü o gün
ellerin ellerimden değil
bir ihtimalden kaydı
en çok ona tutunmuştum
şimdi sokaklar aynı
gökyüzü aynı
ben değilim
aynı şarkılar çalıyor bir yerlerde
ama hiçbir melodi sana varmıyor
çünkü sen artık
duyduğum değil
sustuğum bir şeysin
geceleri pencereyi açıyorum
soğuk yüzüme vuruyor
içimdeki boşlukla tanışıyorum yeniden
unutmadım seni
sadece adını
kalbimin en sessiz yerine bıraktım
bazı ayrılıklar bitmez
insanın içinde yavaşça
yaşamaya devam eder
