konthv
seni aklayabilmek için karaladığım insanların kiri ellerimden çıkmıyor.
konthv
seni aka çıkarmak benim hayatımdaki bütün renklere mâl oldu.
konthv
konthv
sigaranın gözüne vurmuşum yine. ellerim de çirkin ve titrek. bu şarkıdan sonra küllüğü boşaltacağım bilmem kaçıncıya. üfleseler ağlayacağım. yıldızlar yok. başım çatlıyor. küller de hep üstüme dökülmüş. bu sokaktan geçen beşinci beyaz araba. mor görürsem içeri geçeceğim. az önce üçüncü paketi açtım. yedinci arabada çalan şarkı bu akşam ölürüm diyordu. aşağı caddeden üç kişi geçti, acaba hikayeleri neydi. soğuk kokusu var, üşümüyorum. garip. ben kimdim. mor fillerin telâşı neydi, ezildim. bu yaktığım kaçıncı sigara, saymadım. sanırım nefes alamıyorum. aklımdan neler geçiyor kim bilir. hadi kalk, geç oldu.
konthv
gözlerim küfürler eder. dağılmış bir ayna gibi keskinim. kırık olduğum kadar da kırarım.
konthv
zambaklar en ıssız yerlerde açar ve vardır her vahşi çiçekte gurur.
konthv
bir mumun ardında bekleyen rüzgâr, ışıksız ruhumu sallar da durur.
konthv
avucuma yazıyorum bu şiiri karışsın diye mürekkebi saçlarına.
konthv
cüzdanda beş kuruş yok, resminin hatrına yanımda taşıyorum.
konthv
ben niye bu kadar ölüm kokuyorum usta? attığım her adım, aldığım her nefes, andığım her hatıra niye bu kadar ölüm kokuyor? kandan korkan çocuk, hep mi kanın içine doğuyor? ufacık bir gölgenin karanlığı bile niye boğazımı düğümlüyor? usta, ben kendim eksikken her dokunuşum niye bu kadar eksiltiyor? sanki içimde görünmeyen bir mezarlık var; taşları isimsiz, toprağı yeni kazılmış gibi nemli. her adım attığımda ayaklarım hafifçe ama çıkmama izin vermeyecek kadar gömülüyor o karanlığa ve ben yürüdükçe içimden bir şeyler sessizce çökmeye devam ediyor.
konthv
yaprakları koparılmış papatyalar kadar eksiğim ben usta; koparıldıkça toprağını da eksilten bir papatya kadar eksiğim. hani papatyalar koparılıncaya kadar kokmazlarmış ya usta, belki de bundandır ölüm kokmam; belki de bundandır dokunduğum her şeyi eksiltmem. bu eksiklikle yaşamaya devam etmek, koparılmış papatyalar kadar zor usta. ve bilirsin, koparılmış papatyalar aslında ölürler.
konthv
nefes alıyorum ama ciğerlerime dolan şey hava değil, edilmemiş bir vedanın küflenmiş kokusu. geceleri daha ağır bu koku; andığım her hatırada söylenmemiş sözler, boğazımda bir yumru gibi duruyor. içtiğim hiçbir yudum o yumruyu geçirmeye yetmiyor. usta, çürümüş bir ceset misaliyim ben; bedenim eksik, zihnimse mahşer. bir yanım o kadar yalnız, bir yanımsa o kadar kalabalık.
konthv
bir şehrin köhne mahallesinde, her sabah güvercinleri besleyip sohbet ederken, sana yaranamadan geçen yıllarım var benim.
konthv
konthv
henüz yaşlanmadım ben, baya bi' eskidim. kalbim aynı kanlı resim, ölü bi' mevsim.