@kuzgununmezari
özledim seni istanbul çocuğu. baltalanmış yerlerini ömrünün, kanla mühürlenmiş boğazına dizilen ne kadar sözcük varsa hepsini; seni. ellerin ne kadar çatlaksa ve sesin ne kadar paslanmışsa tam da o kadar. o kadar özledim seni. gözlerine uğramayan uykuyu ben tutuyorum koynumda. sırf özlediğimden, safi özlemimden.
dürttüğüm yerden kan fışkırıyor. hepiniz ağlamak ve ağlanacak bir şeyiniz olduğunu kabul etmek için benim gözlerimi size çevirmemi mi beklediniz.
senin bir kusur olduğunu iddia etmek kimsenin haddine değil, senin bile. bir kusur varsa ortada, bir sahibi varsa bil ki o benim. sen benim en büyük kusurumsun.
adını anarken hâşâ çektiğim babamın bile omzunda ağlayabilirim.
doldum taşamıyorum.
keşke bir evim olmasaydı ama başımı kendimden başka bir omuza yaslayabilseydim.
dayanabiliyor oluşuma da kırgınım.
yaraya evcimenlik ettikçe yara bana benzer.
yaram anneme benzer.
annem ki, güzel bir kadındır;
bu yara bana annemden yadigar demeye benzer.
deli saçması bir göz seyirmesi, titremesi, utanmadan ağlaması.
acının bile omurgalısı.
neyim yoksa, yerine sen vardın. şimdi ben gittikçe daha az evimdeyim.
