.

Bu insanlar içinde kafayı yememek için zor direniyorum 

Duyguları bir çocuk gibi en uçta yaşamanın acısı mı tüm bunlar? 
          
          

Sanırım artık tüm hüznü nefret kusarak bastırmaya çalışıyorum. Bu oldukça acınası...

Lan hayır aklıma gelen şey başıma gelmesin ulannnq

Peki neden? Neden böylesin sevgili ben? Neden kendin olarak bile seni sevemiyor ve de başklarından beklediğin saygıyı sana, sen olarak veremiyorum? Neden hunharca acı çekmeni istiyorum ve neden seni böylesine korkunç bir hayata sürüklüyorum?   Neden kimsenin etarfında olmaması için çabalıyorum? Bunu bana, ben yaparken neden başkalarından sevgi ya da azıcık saygı bekliyorum? Bu fazlasıyla ironik değil mi?

O DELİ DOLU NESE DOLU KİSİ BEN DEGİLİM.SANKİİ SAAAGGNNNNKİİİİİ

Lan az önce bı posta denk geldim aboo dedim bu gidici yazdım konuatuk aboo bı baktım 1 saat geçmiş anskm dedim yapacağım şeyi unuttum

Of kafayı yiycem 

İçimdeki koca buhranin sebebj ne

Aklım ve kalbim arasında bir savaş veriyorum ancak bu alışılagelmiş aşk saçmalıkları yüzünden değil. Yaşam ve ölüm arasında beynimi hunharca kemiren kurtçukların savaşı. Ölmek için binbir bahanenin farkında olan iki tarafım ve yaşarsan diye belkilere tutunan aklım. Ve ben bu savaşta çok yorgun düşüyorum. 
          Sahi.. geceler boyu uyutmayan bu savaşı kim başlattı??