Yıllardır buradayım belki bu hesabımla değil ama bu uygulamadayım. Amacım ve hedefim hiçbir zaman kitabımın okunması ya da tanınma değildi. Sadece zihnimi boşaltıp rahatlamaktı ki hala öyle. Naber aşkoya dedemin yanındayken can sıkıntısıyla başladım. On yedinci bölümü yayımladığım gün dedem öldü. SS vardı. Diğer kitabım, can parem. Spes salutis tarihi kurgum. Dört yıl düşünüp iki yıl yazdığım arka planda defalarca bölümleri silinen kitabım. Onu da kaldırdım dedem ölünce. Naber aşkoyu kaldırmaya elim belki birazda yüreğim gitmedi. Arka planda beş farklı kurgum daha var ama şuan öyle bir dönemdeyim ki her şeyimi masanın üstüne bırakıp, sıfırdan başlayayım var hayata. On saatlik ameliyattan çıkalı iki hafta oldu ağrılarım hala çok. Tekrar deneyeyim dedim olmadı. Zihnimi boşaltmak için yazdığım yer urgan olup boynuma dolandı. Ne zaman yazarım tekrar bilmiyorum. Bu yazdıklarım da aslında kendime not. Ajandama ve günlüğüme yazacak halim yok iki haftada yedi kilo verdim neredeyse. Dönersem yine usul usul devam edeceğim sessiz sedasız. Dönemesem de, işte bunun için diyebileceğim hiçbir şey yok. Üzgünüm lacivert... Son zamanlarda çaba gösterdiğin bu şeyi de elimde tutamadığım in üzgünüm. Ben ilk defa üzgün ve sana karşı mahcubum. Belki tekrar?
