Lâl~

Her şeyi unutsam bile bir gün,
          Bir sokak seni bana hatırlatacak.
          Ve ruhum seni tanıyacak.
          Gözlerinin mavisinde yüzüyorum,
          Bu deniz beni boğacak.
          ☂
          Lâl˜
          

“bir garip mutlusun gibi ama mutsuzluğun verdiği mutluluk gibi”

Herkesten çok gülüyordu. Belli ki acı çekiyor.
          
          ~Savaş ve Barış
          -Tolstoy
          

Sınanmamışlığın kibri.

Babana kızgın değilsin aslında. Onun çabasızlığına üzülüyorsun. Onun depresif hâli seni yaralıyor. Çünkü seviyorsun.
          Annenin seni anlamamasına kırgınsın. Çünkü anlaşılmak istiyorsun.
          Ablana kızgınsın. Çünkü yalnız kalmış hissediyorsun.
          
          Lâl~

Bir zamanlar yaz geceleri gerçekten benimdi sanki.
          Kapıyı çekip çıktığım anda sokaklar tanıdık gelirdi,
          ayakkabılarımın altındaki asfalt
          çocukluğumun bütün neşesini taşırdı.
          
          Gece geç saatte eve dönmenin
          tatlı telaşı vardı kalbimde,
          annemin sesi uzaktan gelir
          ama ben biraz daha kalmak isterdim
          çünkü dünya o saatlerde
          sadece benimmiş gibi olurdu.
          
          Şimdi biri soruyor:
          “En sevdiğin mevsim?”
          Hiç düşünmeden kış diyorum.
          Çünkü yaz dersem
          içimde gömdüğüm o eski ben
          kapıyı çalacak diye korkuyorum.
          
          Artık sokaklara inecek
          ne aynı zaman var
          ne de elimi tutup
          “hadi” diyecek bir ses.
          
          Büyümek belki de
          sevdiğin mevsimi inkâr etmekmiş —
          çünkü onu sevmeye devam edersen
          geri dönmeyeceğini kabul etmen gerekir.
          
          Ben yazı sevmediğimi söylemiyorum,
          sadece onu
          sessizce yas tutar gibi
          kalbimin en serin yerine saklıyorum.
          
          Çünkü bazı yazlar
          yeniden yaşanmaz…
          sadece geceleri
          içimizde dolaşır.
          
          • Lâl

Ailem için ağladığım o an büyüdüğümü hissettim.
          Sanki içimde bir düşünce kapısı aralandı, benliğimin sınırını aşıp sadece annemi ve babamı düşündüm. Bu kez mesele aşk değildi, kırgınlık değildi, başkası hiç değildi… sadece ailemdi.
          Gözyaşlarım akarken anladım: İnsan bazen geri dönüşü olmayan bir duygunun içine girer. Yanlış düşünebilirim, yanlış davranabilirim… ama o an hissettiğim şeyin yanlış olması mümkün değildi.
          Çünkü bazı duygular büyümektir.
          Sessizce, kimse fark etmeden… kalbin bir adım daha olgunlaşması, derinleşmesidir.
           
          
          Lal~

Ay’ı dolmuştu sokakları terk edişinin,
          Oysa biz hiç kavuşmadık sevdiceğim.
          Hüznün boğar, yağmuru yağar tenimin
          Dön gel, gör, sev beni sevdiceğim 
          
          •LAL

Bugünlerde eskiye duyduğum özlemle, herkesin bir zamanlar evi olan buralarda benim gibi çoğu kişinin gittiğini görüyorum. Ben geldim hiçbir şey aynı değil ama geldim. #2021