laviiniaden

Ne desem yetmeyecek, kelimeler hiçbir zaman tam olarak söylemek istediğim cümleleri karşılamayacak. Sizin bendeki yerinizi yalnızca ben bileceğim ve bunu anlatmak için de hiçbir zaman çaba sarf etmeyeceğim. İyi ki. Sadece iyi ki diyorum. Siz benim keşke demeyeceğimi bildiğim tek şeysiniz, siz benim dünyamsınız, her anlamda ve her evrende. Bir gün buraya da yeniden döneceksiniz, biliyorum. O gün yine yanınızda ben olacağım, yalnızlığımı yalnızlığınıza karıştıracağım. Takvim yaprakları değişsin dursun, sizin bende yeriniz hep aynı kalacak. İyi ki var oldunuz, iyi ki yazdım.
          15/01/2026

Yaz depresyonu diye bir gerçek var, uzak durmak gerekiyormuş.

Tam anlamıyla melankoli,
          Hoşça kal Temmuz,
          Merhaba Ağustos...

İnsanlar uyuyor ama şehir hep uyanık

Temmuz'un 19 olmuş farkında değilim... ama dakikalar kalsa da bitmesine unutmadım.
          İyi ki doğdun, İyi ki var oldun, İyi ki yazdım.

Gökyüzü bu gece dokunsan parçalanacak kadar kırılgan duruyor.

Doğruyu söylemek gerekirse bu beni fazlasıyla etkiledi. Eskisi gibi heyecanımı paylaşamanın eksikliğini hissettim. Fakat insan alışıyor. Alıştım. Kitap bitince içime sinince yeniden yüklemek istiyorum. Okunsa da okunmasa da ne olursa olsun onların yeri burası. Burada başladı yolculukları, finali burada yaptım, yıllar burada geçti. Her şeyiyle güzel bir süreçti. Güzel günlerdi.
          Her neyse, bu kadar işte. Burayı günlük gibi kullanmayı, yazmayı, sandığımdan çok özlemişim.

Aynı kalanlar da oldu elbette, gökyüzündeki yıldızım, kitaplarım, kırılma eşiğine gelip hâlâ sağlam duran kalemim, bazı hislerim. Aden. Gerçi o değişseydi kalmazdı ortada bir şey zaten. Süreç 
          düşünmem için çok zaman tanıdı. Kitabı 
          tekrar baştan yazdım, yazıyorum. Bir kez daha en iyi hâline gelmesi ve geliştiğimi hissetmekti amacım. Beklediğimden daha iyi bir iş çıkardım ve bu benim için mükemmel bir his. Tamamen eskisiyle aynı değil ama kendimden beklediğim de buydu. Baştan aynı satırları okuyup düşünüp tekrar yazmak beni ilk yazdığım zamanlara götürüp yüzümde buruk bir gülümseme oluşmasına sebep oluyor.

Sizi gerçekten önemseyen insanlar isteseler yanınızda olurdu. Siz ne yaparsanız yapın. Şimdi baktım da koca iki yıl geçmiş buraya adam akıllı bir şeyler yazmayalı. Eskileri okuyunca duygulanmadım değil. Ben değişmişim, hayatımdakiler değişmiş, yazılarım değişmiş, hislerim değişmiş, kırmışım ve çokça kırılmışım. Mevsimler geçmiş, büyümüşüm.

Üzüldüm mü? Hayır. Hayal kırıklığına uğradım ve bu daha beter. Yalnız olmak problem değil, hiçbir zaman olmadı. Ben sadece ne bileyim gitmezler zannetmiştim. En azından ben o sert kışı yaşarken bir "nasılsın?" Sorusu beklemiştim. Gelmedi. Olsun. O zaman acıtıyordu artık hissetmiyorum. Haklı olduğumu fark ettim, yanıltmadılar beni. Keşke diyecektim dedirtmediler. Zaten umurlarında değilmişim, geç anladım.