laviniayamektuplar_

boğuluyorum Hülya, kusamadığım cümleler sıkıyor boğazımı, nefes alamıyorum. pencerenin önünde saat bilmem kaçta, tırnaklarım kanatıyor avuç içlerimi. öptüğün yerler kanıyor, akan her damla bir veda. yazamıyorum Hülya, anlatamıyorum kendimi, kalemimin nefesi kesiliyor. ne bir harf sığıyor kağıda ne de içimdeki bu savaş bitiyor. nolur anla şu yarım yamalak kırık dökük cümlelerimi. ve şimdi pencereyi açıyorum yıldızları görmek umuduyla, lakin ecel bulutları sarmış gökyüzünü. tokat gibi sert rüzgârlar çarpıp sarsıyor bedenimi, dizlerim bükülüyor, direniyorum düşmemek için. çünkü biliyorum, düşersem kalkamam Hülya. kurtar beni bu bataklıktan. susmuyor kafamdaki tilkiler. zihnim bir muharebe alanı, kelimeler birbirine kurşun sıkıyor. canım cayır cayır yanıyor o sobanın ateşinde, küllerim bile sana savruluyor.

bazı insanlar vardır, sessizlikleri insanı terk edilmiş hissettirir.

seni sevmek gökyüzüne dokunmak gibi.

saat kaç olursa olsun beni arayabilirsin, ancak açıp efendin olmam artık. mesaj atabilirsin, susma hakkımı kullanırım. eskisi kadar katı değilim, karşıma çıkabilirsin elbette sanki daha evvel seninle gönül bağım olmamış gibi burnumun dikine yürürüm, üzülürsün. ağlayabilirsin bunu benim senin yüzünden olan hayata küskünlüğüme sayarsın. ben halden falan da anlamam artık içebilirsin de işte o zaman bana gelme. yaralarımı saran insanlar lazım bana, bir yara daha açan değil. biz seninle olsak olsak mahalleye falan rezil oluruz. iyisi mi sen otur ağla, düşün, sigaranı yak. ben artık uyursam geçer cinstenim. benim seninle olan davam bitti. benim sen diye bağıran bir yanım yok artık. seninle gülünmez, ağlanmaz, bir yolda yürünmez. sen verilmiş her emeğin ziyan oluşuna şahit bu yazdıklarımı bir gün gel yüzün tutarsa beraber okuruz. bir ihtimal varsa bile ben yokum artık.

bir duvar var, sürekli sırtımı yasladığım, her yorulduğumda, kırıldığımda, insanlar hayal kırıklığım olduğunda, yıldızları seyretmek istediğimde ve seni özlediğimde... hani bir şarkı çalar da seni hatırlatır ya, kokun burnumun direğini sızlatırken gözlerim dolar ama ağlayamam. "iyiyim" deyip yaslanırım o duvara, sessizce rûhumun en derininde özlerim seni. iyi değilim cânım, habersiz gidişin sarstı rûhumu, aklımın uçurumlarında yankılandı yokluğun, dünyadaki tüm sığınaklarım yıkıldı sanki, öyle ki şu duvara yaslanıp yazmakta çâre olmuyor artık.