laviniayamektuplar_

seni sevmek gökyüzüne dokunmak gibi.

saat kaç olursa olsun beni arayabilirsin, ancak açıp efendin olmam artık. mesaj atabilirsin, susma hakkımı kullanırım. eskisi kadar katı değilim, karşıma çıkabilirsin elbette sanki daha evvel seninle gönül bağım olmamış gibi burnumun dikine yürürüm, üzülürsün. ağlayabilirsin bunu benim senin yüzünden olan hayata küskünlüğüme sayarsın. ben halden falan da anlamam artık içebilirsin de işte o zaman bana gelme. yaralarımı saran insanlar lazım bana, bir yara daha açan değil. biz seninle olsak olsak mahalleye falan rezil oluruz. iyisi mi sen otur ağla, düşün, sigaranı yak. ben artık uyursam geçer cinstenim. benim seninle olan davam bitti. benim sen diye bağıran bir yanım yok artık. seninle gülünmez, ağlanmaz, bir yolda yürünmez. sen verilmiş her emeğin ziyan oluşuna şahit bu yazdıklarımı bir gün gel yüzün tutarsa beraber okuruz. bir ihtimal varsa bile ben yokum artık.

bir duvar var, sürekli sırtımı yasladığım, her yorulduğumda, kırıldığımda, insanlar hayal kırıklığım olduğunda, yıldızları seyretmek istediğimde ve seni özlediğimde... hani bir şarkı çalar da seni hatırlatır ya, kokun burnumun direğini sızlatırken gözlerim dolar ama ağlayamam. "iyiyim" deyip yaslanırım o duvara, sessizce rûhumun en derininde özlerim seni. iyi değilim cânım, habersiz gidişin sarstı rûhumu, aklımın uçurumlarında yankılandı yokluğun, dünyadaki tüm sığınaklarım yıkıldı sanki, öyle ki şu duvara yaslanıp yazmakta çâre olmuyor artık.