@lcoraline
milena olamazdım,
vera,
annabelle
tomris.
ve nice adına satırlar olunan, şiirler yazılan, o güzel, zarif, ince ruhlu kadınlar.
ben virginia woolf olurdum. iyileşemeyeceğine inanan, kendini bir nehre bırakıp, sonsuzluğa ulaşan, o mutsuz, dalgaların
götürdüğü kadın olurdum.
yalnızca.
hangi müzede saklı o iyi niyet.
her şeyin en ince ayrıntısına kadar farkındayım. aptalsınız.
tez zamanda bacası tütmeyen bir evde, seni sevmeyen bir yavşağın yanında ölüp git bir kötü daha eksilsin.
kim olduğumu hatırladım ve kartlar yeniden dağıtıldı.
o dilbazlar, o kalbi ile yalan söyleyenler hep daha fazla sevilecekler. sen bir köşede bu iğrençlikleri izlerken hiç hak etmediğin bir hayatı yaşamaya mecbur bırakılacaksın. çünkü sen onlar gibi olmamak için kendi ellerinle ateşi tutacak kadar yanmayı seçtin.
şiirler ve küfürler. kadınlar ve kırıklar. boşa gitmiş tüm emekler. bilirler içinde biriktirenler.
tüm samanyolu altüst olsa bendeki yerin asla değişmez
çünkü ev bazen dört duvarı ve bir çatısı olan tuğla yığınları değildi.
içimde bir orman büyütüyorum anne. sen bunu hiç görmezsin. bu yüzden gecenin bir vakti balkonda, dışarıda yanıp yanıp sönen cılız sokak lambasını izlerken yazıyorum bunları. yağmur yağmış; yarın gördüğünde toplamadığım için kızacağın odamdan daha dağınık içim. herkesin bir tohum bıraktığı, sulamayıp terk ettiği bir ormana dönüştüm ben. beni yargılama ne olur. dalgın kız oldum. hiçbir işe yaramayan bir kız oldum. çok dağınık kaldım. bağırmak istedim, hayır demek istedim, bunları göğsüme ekmeyin. sustum. neden sustum. hiç gücüm yok muydu. bilmiyorum anne. kızma n'olur. bende istemezdim böyle olmayı. hiç istemezdim.
