Bilmirəm son vaxtlar mənə nə olub. Ortada hər şeyi izah edə biləcəyim tək bir səbəb də yoxdur. Sadəcə içimdə qəribə bir yorğunluq var. Hər şeydən, hamıdan, hətta bəzən öz özümdən belə yorulmuş kimi hiss edirəm.
Günlər keçir, mən isə elə bil heç yaşamıram. Ev işlərini görürəm, bir az işləyirəm, sonra saatlarla telefonda reelslərə baxıram. Günün necə keçdiyini belə anlamıram. Bir tərəfdən heç nə etmək istəmirəm, digər tərəfdən heç nə etmədən də rahat ola bilmirəm. Sanki beynim susmur, amma mənim heç nəyə gücüm çatmır.
Bir neçə gündür düzgün yemək də yemirəm. Özümü yaxşı hiss etmirəm, amma yenə də öz görünüşümə ilişib qalıram.
Bəlkə də mənim indi ən çox ehtiyacım olan şey məsləhət deyil. Kimsə gəlib məni qucaqlasın, heç nə soruşmasın, heç nəyi düzəltməyə çalışmasın. Sadəcə bir müddət yanımda olsun. Çünki bəzən insanın “hər şey yaxşı olacaq” sözündən çox, bir qucağa ehtiyacı olur. Bir az nəfəs almaq. Bir az heç nə etmədən oturmaq. Bir az özümə qarşı mərhəmətli olmaq. Çünki mənim problemim bəlkə də həyatımın pis olması deyil. Bəlkə sadəcə çoxdandır özümü dinləmirəm.
