dün louis'nin hdigh? albümünü dinleyince bir kez daha anladım ki louis'nin ilhamı harry'ymiş.
bunu dibine kadar larry şipleyen kalbimle değil de,
"her zaman kalbimde @harry_styles.
içtenlikle, louis." twitini atan ve habit şarkısında “önümde her zaman ihtiyacım olacak sana.” diyen louis'nin hayranı kız olarak söylüyorum.
ilk albümü olmasının verdiği heves veya anlatmak, söylemek için can attığı şeyler için beklediği solo dönemi olması fark etmez; bütün lirik gücünü, aşırı harry kodlu walls albümünde kullandı.
açıkçası bir daha o güçte bir albüm yapabileceğini düşünmüyorum çünkü walls ve fitf'dan sonra, hdigh? için çıkardığı ilk teklisinde beklentimi düşürmeye başladım.
lemonade, solo kariyerinin başlarından beri takip ettiğim louis'nin diskografisinde, ilk albümü olup birçok kişinin yazamayacağı sözler bulunduran walls ve kendimizi bulabileceğimiz sözlerle dolu fitf'ı baz alırsak, şahit olduğum en başarısız sözlere sahip şarkıydı. diğer şarkılara henüz girmiyorum.
özellikle sıfır cinsiyet zamiriyle, “i took some time 'cause i've ran out of energy of playing someone i'm heard i'm supposed to be” ya da “i can't believe i gave into the pressure when they said a love like this would never last” gibi dehşet sözler yazan; princess park, all along'ta “we saw ed in manchester” gibi atıflarda bulunan louis'nin prob olduğunu duyduğum birisine deli divane aşık olduğunu kimse söylemesin bana.
aşıksa bile yeterince aşık değil çünkü yani o sözler neydi? “she's so bitter, she's so sweet, lemonade"???
aynısı harry için de geçerli, hs albümü de aşırı louis kodluydu, girersek çıkamayız içinden, ve ikisi de ilk ve en üst seviye işlerini birbirlerine adayıp ilhamlarını (birbirlerini) lirik silahıyla öldürdüler.
ben sonuna dek walls ve hs kızı olmaya devam edeceğim.
