2026; nedense bu iki yıl iki saniyede geçmiş gibi ve ruhumu solduran şeylerden birer birer uzaklaşıyorum. Daha da yalnızlaşıyorum. Buna bir çözüm yok gibi, kimseye kendimi tam olarak ifade edemeyeceğimi, ya da kendimi hep beş yüz kere açıklayacağımı düşünüyorum. Herkes ayrı bir yerden batırıyor sanki dikenini. Mükemmeli aramıyorum hayır, hem ben zaten vermeye müsait bir insanım, sevdiğimde geri çekilmiyorum ki ama çekincem varsa o kişiden güvenemiyorsam ya da onunla konuşurken hatalı hissediyorsam çekerim. Ama kendime küçük şeyleri bile yeni yeni değer görmeye başlamışken insanların bu tavırlarıyla da uğraşmak yoruyor. Zayıflık değil bu, biliyorum. Direneceğim onu da biliyorum. Halledeceğim, yine kendim yapacağım.