خليج

ane baba tsk

dogustan gelen hafif kalkik burun>>

kader 

yapma bergen, hayatını mahveden birine kendini teslim etme

güneşin teninde erittiği o ince sızı,
            çocuk seslerinde yankılanan kadim bir yazgı. sen dokunduğunda omuzuma, bir mühür gibi, zaman durur; dünya, senin duruşunla değişir rengini. belimdeki elinle eksenim kayar, yerinden oynar gökler, kalbimde bir titreyiş, sanki tüm dertler elinle dökülür gider. bakışınla hizalanır evren, yörünge şaşar, senin varlığınla, o neşeli sesler susar; sadece biz kalırız, sadece o an, dünyanın değiştiği o duruşta, kendi içimizde, kendi sessizliğimizde yanarız.
            

havanın açık ve ilkbaharın havası ile beraber ortalıkta çocukların neşeli sesi, kuşların sesleri geliyordu. bir bankta tek başıma oturmuş etrafa bakıyordum. gülümsedim, ona doğru döndüm. çocukları seyrediyordu. elini koyduğun zaman belime, omzuma ya da kalbime, duruşunu değiştirirdi dünya.