🤍

yirmi yaşında ve hayat bu kadar güzelken

bugün oturdum ölümü düşündüm

bir darağacında ya da yolda yürürken

akşamlar bir roman gibi biterdi
            jezabel kan içinde yatardı
            limandan bir gemi giderdi
            sen kalkıp ona giderdin
            benzin mum gibi giderdin
            sabaha kadar kalırdın
            hayırsızın biriydi fikrimce
            güldü mü cenazeye benzerdi
            hele seni kollarına aldı mı
            felâketim olurdu ağlardım

ne vakit maçka'dan geçsem
            limanda hep gemiler olurdu
            ağaçlar kuş gibi gülerdi
            bir rüzgâr aklımı alırdı
            sessizce bir cıgara yakardın
            parmaklarımın ucunu yakardın
            kirpiklerini eğerdin bakardın
            üşürdüm içim ürperirdi
            felâketim olurdu ağlardım
            

bu böyle sürüp gidecek
            sen, seni sevdiğimi bilmeyecek, öğrenmeyeceksin
            ben her gece yıldızlara seni sevdiğimi söyleyeceğim
            sana asla...
            çünkü aramızda dağlar denizler
            ve benim o kahrolası gururum var

çılgınca aşığım sana
            ama demem, diyemem
            çünkü aramızda dağlar, denizler
            ve benim o kahrolası gururum var

ben kalpten ayrılanı geçtim 
            kalbim elinde yarı çıplak

sıradan bir ayrılığı seçtim 
            gerekende oydu gözüm ıslak

aşkın huzur meleğisin sen 
            rüzgar seni hiç uyutur mu

ne kadar uzak olursan ol  
               seni daima seveceğim

seninle başbaşa olunca
               kendimi yeniden masum hissediyorum

içinde kan revan birisi var 

paramparça bütün aynalar 

yalnızım bunu ben istedim 

sigarayla geçmez zorluğun