lladyofthelake

─⁠─ ağlayarak okuduğum şiirler.

ortalığa düşmüşüm, seni arıyorum.

Hatırla ki mahşer günüdür,

şimdilik araftayım, firardayım, hastayım hatta
            kimbilir, kaç bahar sonra iyileşir yürek?
            bir haftayım, on günüm, son günüm hatta
            belki ölmek için bile, 
            yardımın gerek.

öyle kolay mı el gibi kaçmak?
            mazeretin ne? olsa da duysak,
            söyle değer mi? değdi mi, ortak?
            dağ gibi kalbi ortadan oymak.

bahar dallarına ayaz vurunca
            boynun bükülüp yas olunca,
            sen bir güldün, ben bir gonca...
            nasıl büyürüm sensiz olunca?

bir başkasıyla vakit geçirdiğim her anda ona rahatsızlık vermekten korkarak oturdum yanında. bir şarkıyı sesimin berbat çıkmasından korkarak söyledim. bir şiiri sonucundan memnun kalmamaktan korkarak yazdım, bir kitabı, finalinde hayal kırıklığına uğramaktan korkarak okudum. bir resmi yapmaya korkarak başladım, öyle devam ettim, öyle bitirdim. bazen öyle korktum ki hiç bitiremedim. aslında bir noktada neredeyse üstesinden gelmiş gibiydim. ama bu sefer de korkularımın üstesinden geldikten sonra aynı kişi olmamaktan korktum. çünkü korkularımla var oluyordum. yüreğimi onlardan temizlersem geriye neyin kalacağından hiç emin olamadım. korkarak ağladım. korkarak güldüm. birine korkarak sarılıp, küçük çocukları korkarak öptüm. cesur doğup korkak büyüdüm nasılsa. bazen bir işi beceremediğimde insanlar, "korksan bile yap," derler. oysa ben zaten her işi korkarak yapıyorum. itiraf etmesi zor ama bazen, korkularımdan bile korkuyorum.

bir şeyleri korkarak yapmaya başladığımdan beri aynadaki yansımama yabancılaştım. başlangıçta cesurdum, atılgandım, ya da tanıdığım insanlar benden böyle bahsederdi işte. hakkımda hep aklıma gelen her lafı ağzımdan tereddütsüz çıkardığım, her işi hiç çekinmeden hemencecik yaptığım söylenirdi. kendimle gurur duyardım bunun için. bir çoklarının adımlamakta güçlük çektiği yolları koşarak geçebilmenin sevincini doruklarda yaşardım. ama sonra, her nasılsa dünyam tersine döndü. aynı evde, aynı aynanın karşısında durup tanıdığımı bildiğim yüze baktım da ne yaparsam yapayım bir türlü çıkaramadım. kalabalık yerlerde korkarak konuşmaya başladım. evden dışarıya korkarak çıkmaya, en basitinden bir işin sorumluluğunu alırken korkmaya başladım birden. aileme içimi korkarak açtım, bazen öyle korktum ki hiç açamadım. arkadaşlarımla aynı masada oturduğum zamanlarda büsbütün rastgele bir şakayı ağzımdan korkarak çıkardım ve bazen hiç çıkaramadım.

hepsini berbat eden her zaman senmişsin gibi göründü. aslında, yalan yok, suç hem sende hem bende, üstelik belki yarı yarıya bile olabilir. ama öyle ya da böyle ben aramızdaki her şeyin bitmesinden daima seni sorumlu tuttum. belki de böylesi daha katlanılabilir geliyordu, bilemiyorum. ama işte bunu yaptım. seni suçlamak, seni anlamaktan daha kolaydı. anlamak için çaba sarf etmeye değecek bir yanın var mı, ondan da emin değilim gerçi. yine de içinde bana karşı taşıdığın koşulsuz sevgi kimseye fark ettirmeden toz olup havaya karıştığından beri attığım her adımda yerden parçalarımı topluyorum. sanki onu bizzat kendi ellerimle göğsünden çekip almamışım gibi utanmadan bir de sebebini sorguluyorum bazen. beni artık sevmediğini anladığım günden beri kendimi artık sevemiyorum. bugün yine ağlıyorum, kısacası. bir bütün aya kalmadan seninle tekrar yüz yüze geleceğiz. işte o zaman ne yapacağımı bilmiyorum. o yüzden, masamın başında bir şeyler karalarken kimseye fark ettirmeden sessizce ağlıyorum. sana değil, bana değil, bize değil. seni kaybedişime değil. bu akşam, sevilmeyişime ağlıyorum. onu seven son kişiyi de kaybettikten sonra insandan geriye ne kalır?

yazmaya baslamamin 11. gunu ─⁠─ toplam 7000 kusur kelime, ikinci bolumu bitirdim.

cesur ol.

seni oldurmeyen sey, yazacagin kitabin ilk cumlesine donusur.

ama bazen de, koşarak gitmeye çalıştığın yerde beklenmiyor olabilirsin.

"oysa gözlerim, yolun sonuna yaklaştıkça çoğalan dikenleri tüm çıplaklığıyla görüyor."

ki bunun adını dert koyduğum noktayı da çoktan geçtim. tek isteğim seninle bir kez olsun konuşmaktı ama onu da gömdüm yüreğimde bir yerlere. bundan böyle seni düşünmek şöyle dursun, ismini dahi dilimin ucuna getirmeyeceğim. aylar önce aramızdaki her şeyin bittiğini söylemiştim ya? yalandı, seni hâlâ seviyordum. ama bugün o kapıdan çıktığımda sana dair kalbimde taşıdığım her şeyi kapının öteki tarafında bıraktım. sonra kısaca geride kalan gürültülü kalabalığa baktığımda, gözlerim bu sefer senin yüzünü aramadı. gördün mü? bitiş diye buna derim ben.

gördüm seni; artık sevdiğimi sandığım o çocuğa benzemiyorsun. her nasılsa ben de senin önceleri sevdiğin o kızdan büsbütün farklı biriyim şimdi. iki bambaşka kişi, bu gece göz göze bile gelmedik. artık yabancılardan daha yabancıyız. uzak, bizim aramızdaki şeyi tanımlayabilecek bir kelime değil. uzak diye neye denir, bilir misin? belirli bir yolu katederek ulaşabileceğin nokta uzaktır. uzak imkansız demek değil işte, yorar seni, bıktırır, ama çabalarsın ve nihayetinde uzak yakın oluverir. sen bana uzak değilsin. sen bana imkansızsın artık.

ama her şeye rağmen, bir ihtimal daha var.

i'm a star.

please,

bu cumle buyuk seyler basarabilecegine tum kalbiyle inanan ve daima bu amac ugrunda cabalayan ama kendine kendisi haric kimseyi inandiramayan kizlarin ailelerine onlara biraz olsun guvenmeleri icin aglayarak yalvarirken kurdugu bir cumleye benziyor.

duysa ya tanrı 
            çocuklar
            ö
            lü
            yor
            lar.

91225

ve bebekler de ölür.