llgulayyll

Hayatımıza dair bir yığın kararlar alırız her gün. Ancak her zaman bu aldığımız kararları uygulayamayız. Günün sonunda hepimiz bu kararlara aldanır, yanlış yola girdiğimizi anlayamayız. Bu yollara girerken ne kadar kolay girsek de aynı yollardan dönüşümüz daima acılı olur. İnsanoğlu ya işte, asla ders çıkarmaz. Aynı kararı alır, o yola tekrar girer ve tekrar o yoldan döner. Bazen yolun sonuna kadar gider, yol bittiğinde döner bazense yolun en başında doğru yol olmadığını anlar. Doğru yolu bulana kadar birçok yola gireriz işte. Hayatımız birden fazla yol ile doluyken mutluluk asla ulaşılabilir olmayacak...

Kimse kimseyi anlamaz asla. Sadece "anlıyorum" lafı ağızlarına yuva yapmıştır. Bırakın bir dili yüz dilde dahi anlatsanız anlamayacaklar. Tam da bu yüzden susmak en iyisi.

Bazı kelimeler vardır insanlarla bütünleşen. Kelimeyi gördüğünüzde, duyduğunuzda aklınızda sadece tek isim canlanır. "Özgürlük" misal. Özgürlüğünüz olduğunu sandığınız kişi sizi tek bir anınızda kafanızın içine hapsedebilir. Her kelime bir insandır ve bu kelimelerden bazıları sizin canınızı ağrıtır. 

...Oturduğu koltukta huzursuzca kıpırdanmasını izledim sessizce. Dirsekleri dizlerinde elleri alnında dururken sanki bir şeyi hatırlamış gibi dik bir konuma geçti vücudu. Gözlerini usulca kaldırıp yanı başında öylece dikilmiş onu anlamak isteyen bakışlarıma diktiğinde o ifadeyi tanımıştım. Korkuyordu. Ona inanmayacağımdan Allah'tan korkar gibi korkuyordu. Hiçbir suçu olmamasına rağmen neden ona inanmayacağımı düşünüyordu bilmiyordum ama ben bu hayatta bir Allah'a bir de ona inanıyordum...

Kalbinde onun için açtığın odayı yakmadığın sürece yeni bir oda inşa edemezsin Küçük. Topla eşyalarını terk et o odayı. Kalmasın izin,kalmasın ruhun orada. Bırak artık kurtul hapishanenden. Sen kaybetmedin bu savaşı. Savaştan kaçanlar için yakma canını,acıtma ruhunu. Yıktığın odanın kalıntılarını temizle yeni bir oda yarat orada. Anahtarını ruhunda sakla Küçük. Çünkü ruhuna dokunamayan o anahtarı bulamaz.
             Koru kendini Küçük, koru ruhunu,koru kalbini.

Sevgilim, bazen yoruluyorum. Kendimden senden herkesten kopuk,sadece kafamın içindeki seslerle yaşamak istiyorum. Bu ne zaman geçer bilmiyorum. Geçer mi onu da bilmiyorum. Uyusam olmaz mı? Bitsin bu yorgunluk artık. Uyursam geçer. Artık dayanamıyorum hiçbir şeye sanırım. Güzel rüyalar gör:)

Gözlerindeki enkazı görmemi istemedi. Belki de o gözlerde parçaladığı beni görmemi istemedi. Bana baksa canımı ağrıtırdı ama bakmaması...işte asıl öldüren darbe o olurdu. Arkası dönük halde gitmeye hazırlanırken omzunun üzerinden bana baktı. 
          "Arkanda dağ bil beni küçük hanım. Belki bir gün o dağ üstüne yıkılır ama sen yine de güven olur mu?" Bana diyecek bir söz bırakmazken usulca önüne döndü. Son kez kolundaki gümüş saate bakıp ağır adımlarla uzaklaştı benden. Eğer son kez bakarsa ayrılamayacağını biliyormuş gibiydi adımları. Yavaş ama aceleci...

Kaldırımın tam ortasında dikilmiş öylece duruyorduk. Ayaklarına indirdiği gözlerini benim gözlerime çıkaramadı Nehir. Öylece durdu ve izledi ayaklarını,sanki ağladığını bilmiyormuşum gibi benden sakladı gözyaşlarını. Bir adım geri gitti...bir adım daha...ve bir adım daha. Kaldırdı usulca başını. Islak kirpikleriyle kızarmış burnuyla baktı. Önce dudaklarımı izledi ardından bakışları gözlerime tırmandı. O cümleleri kurdu. Keşke öldürseydi.
          "Güneşin ışıklarını göremiyorum artık senin gözlerinde,ay ışıkları yerleşmiş Sarp. Canım adam dediğim benim canımı aldı,bende o adama verilecek can kalmadı."

İnsanlara kötü davranıyorum,kırıcı biriyim, söylediklerimin nereye gittiğine dikkat etmem, duygusuzum,ifadesizim. Evet belki kitaplarda yaşıyorum. Bunu seviyorum. Huzuru kitapta bulmayı aşkı dostluğu acıyı özlemi her şeyi orada bulmayı seviyorum.  Can sıkıcı biriyim. Belki gerçekten keşke doğmasaymış dedirten biriyim. Belki gerçekten sevilmeye layık olmayan biriyim. Değişim yok,değişemiyorum, değiştiremiyorum değil. Değişmek istemiyorum. Halimden memnunum. Kırıcıyım evet insanlar umrumda değil gibi davranıyorum evet ama bundan memnunum. Hassas olduğumda olanları gördüm geçirdim. En az benim yanmam gerekirken en çok ben yandım o ateşte. Şimdi ateşimle yakmayı seçtiğim için kötü kişi oldum belki de. Bu da umrumda değil aslında. Sadece içimde bir dağ gibi büyüttüğüm ateşten oluşan çocuğu daha fazla içimde büyütmek istemedim. Büyüyecekse herkesin gözünün önünde büyümeli. İyi uykular dilerim.

- "Kalbim akıtıyor gül güzelim."
          + "Akıtır mı kalp hiç Efulim? Bu nasıl bir acı?"
          - " Akıtıyor güzel kızım akıtıyor. Kalbim kan değil gözyaşı akıtıyor. Yakıyor ciğerlerimi."
          + " Söylesene,kabul etsene ömrümü. Huzura ermek istemiyor musun?"
          - " Aksine huzura çağırılıyorum. Gitme vaktim geldi Sevgilim."