ㅤㅤㅤㅤ

bir ev yapmıştım sana, kendimden koparta koparta, kendimi kırıp üst üste koya koya. bir sürü yollar gelip iyi misin diye bakardım, aman çatısı akıtmasın evin, aman hep sıcak kalsın diye. bir sürü yolları koşarak gelirdim, uçarak hatta. seni hep olduğun yerde bulacağımı bilerek gelirdim. birisinin hep olduğu yerde kalacağına emin olarak yaşamanın çok güzel olduğu zamanlardı. sana bir ev yapmıştım, kendimden. altında kaldım.

bendeki yorgunluğu bağışla; bir yol derdinde eskidim, yolda bile değil. 

sevmek, büyük acı taşıyormuş. küçüklüğümün masalları gibi değilmiş, albayım. gitmez diyordum. gidince anladım. seven gidebiliyormuş. güzel bir çiçek dahi soluyor işte, albayım. kalp hep aynı atmıyormuş. şiirlerin hep güzel cümleleri yokmuş. bazen, intihar etmeden de ölünüyormuş. sevsen de olmuyormuş. geçmişi geri getirince, hatırladığı gibi bulamıyormuş insan. zaman öldürüyormuş. 

can yücel diyor ya hani; "gitmek gerekir bazen. fazla yormadan, daha çok bıktırmadan. eğer vaktiyse ardına bile dönüp bakmadan." bu sözün üstüne söylenebilecek en uygun şeyi sanırım oğuz atay'ın dizelerinde buldum. "gitmek çözüm değil de, insan kaçmanın başka türlüsünü bilmiyor ki. "

gözlerinin içine baktığımda evimi görüyordum.

günler geçti, sen saatlerce aklımdan geçtin. aylar oldu ve sanki sen hiç gelmeyecekmiş gibisin. hani özlenen özlendiğinden habersizdi. biliyorsun güneş aya tutulur, dalga ise denize. oysa, biz henüz tutunamadık birbirimize. 

seni saklayacağım inan, yazdıklarımda, çizdiklerimde,şarkılarımda, sözlerimde.sen kalacaksın kimse bilmeyecek ve kimseler görmeyecek seni, yaşayacaksın gözlerimde.

bir bardak kırılsa toplayıp, yapıştırırdım.

sevinçlerinden de bahset,
          bahset ki anlayayım acıların seni yıkmadığını.

çık aklımdan, alay dolu sözlerini al ve git. düşüncelerimi kirlettim seninle, sevdiğim şarkılarda dolanma artık.