loathhe

i’ll watch you sleep 
          and listen to your breath 
          i don’t ever wanna leave 

öyle seviyorum ki seni

kollarım sensizken onun bile bana ait olduğunu hissedemezdim seni kaybetmek sadece seni kaybetmek olsaydı, emin ol her şey daha kolay olurdu fakat seni kaybetmek, kendimi de kaybetmeme sebep oldu geçmişte tekrarlanan her şey yeniden tekrarlanacak diye bir alışmışlık olmamalı olur da bir gün dönersen, beni bıraktığın gibi bulamadığını anlayacaksın belki bu yüzden bunu okuduğunda sözlerime kendini yabancı hissedersin 

imkansız diye bir şeyin olmadığını bana kanıtlayan sen değil miydin oysa 

ikimiz de birbirimizi kıyamadığımız yerden vurduk bırak da yaşlarımız buluşsun onlara acıyla mutluymuş gibi yapmayı biz öğretmedik mi sonuçta 

ellerim yine buz gibi nefret ediyorum

o gözlere dayanabilmek için bin canım olmalıydı 

delirmek üzereyim burçlarımız o kadar zıt ki dengesizliğin vücut bulmuş halisin ve kendini genelde sözlerinle kanıtlamaktan hoşlanırsın davranışla değil ben ise netlik olmayan yerde kendimi huzursuz hissederim sözümü söylerim ama aceleci davranırım sen ise aceleden hoşlanmazsın bu seni daha da dengesizliğe iter şimdiyse sen bana sabırlı olmayı öğrettin umarım ben de sana bu konuda bir şey kazandırabilmişimdir 

keşke yine seslide uyutabilsem seni 

“her şeye rağmen” bu da benim anlayışım. hayata devam edecek gücü kendimde bulamadığımda, her zaman bu cümleyi kafamda tekrarlar dururum. benim için gerçek olan, birini her türlü zorluğa rağmen yani “her şeye rağmen” sevebilmek ve “her şeye rağmen” devam edebilmektir. kusursuz her sevgi yalandır.