Hayatına dokunup kalemimle önce acı çektirip sonra da mutluluğa kavuşturduğum hayatlar; zihnimden kalemime akarken, kağıtlar ağlıyor karakterlerime; benim yerime.

Acıdan sonra gelen mutluluktan daha değerli hiçbir şey yoktur. Nefes aldığın sürece umut hep vardır.

Karanlık olsa da umut hep vardır...

Hatta bazen karanlık umut olur sana...

Acısız olmadan, hüzün olmadan mutluluğun bir değeri yoktur. Eğer hayatta acı varsa kitaplarda da olmalı bence. Bence kitaplar insanların kendini bulduğu karakterlerin mücadelesiyle dolmalı.

Tüm karakterlere değer verilmeli, diğerleri öylesine yazılmamalı. Adı geçen herkesin bir amacı olmalı kitapta, tıpkı gerçek hayatta ki gibi.

Her insan bir karakterde kendini bulmalı ve onunla umut bulmalı.

Sebepsiz hiçbir şey olmaz, kimse doğuştan kötü değildir.

Kötü karakterler de değer görmeyi hak eder, sonuçta onları kötü olmaya iten de biz değil miyiz? Onları kendimizden koruyamayan, kendilerinden koruyamayan da biz değil miyiz?

Herkes kendince haklıdır, tek fark bakış açısı...


𐱅𐰇𐰼𐰰