Παιδί του Ιπποκράτη

Για να κλείσουμε αυτήν την δυστυχώς μακάβρια συζήτηση, υπάρχει γραμμή υποστήριξης στην Ελλάδα με αριθμό 1056 που προσφέρει ψυχολογική υποστήριξη , συμβουλευτική και άμεση βοήθεια σε παιδιά , εφήβους αλλά ακόμα και γονείς που έχουν ανάγκη τη στήριξη και την συμπαράσταση εξειδικευμένων ψυχολόγων.
          
          Μην κουβαλάτε τα βάρη σας μόνοι σας , μιλήστε , ανοιχτείτε , απαιτήστε βοήθεια . Δεν αξίζει να τυραννάτε τους εαυτούς σας , δεν αξίζει να βυθίζεστε στη μοναξιά , υπάρχουν χείρες βοηθείας έτοιμες να σας γραπώσουν και να σας βγάλουν από το βούρκο της κατάθλιψης .
           
          Ακόμα και αν νιώθετε ότι το βάρος της αποτυχίας είναι μία ομίχλη που θα σας κρατάει εγκλωβισμένους και θα σας στερήσει ένα όμορφο μέλλον  - σας το λέω εγώ που την αποτυχία την έχω γευτεί : δεν ισχύει ! Μία λάθος απάντηση , δεν καθορίζει μία πορεία . Αν παλέψεις το άλφα της αποτυχίας , εύκολα μπορείς να το αλλάξεις  στο έψιλον της επιτυχίας .
          
          Δεν πειράζει αν χάσουμε μία φορά , σημασία έχει να σηκωθούμε και να συνεχίσουμε τον αγώνα .
          
          Θέλω να το τονίσω το εξής : κατά πάσα πιθανότητα για αυτά τα κορίτσια οι Πανελλήνιες ήταν μία αφορμή και όχι η αιτία που της οδήγησε στην @υτοκτον1α . 
          Για αυτό είναι πολύ σημαντικό όπως προσέχουμε το σώμα μας να δίνουμε τη δέουσα προσοχή και στην ψυχή μας . Αν δεν μπορούμε να ανοιχτούμε στην οικογένειά μας , ας ψάξουμε να εκμυστηρευτούμε αυτά που μας βαραίνουν σε ένα άτομο της εμπιστοσύνης μας . Αν δεν έχουμε κάποιον που να τον εμπιστευόμαστε, ας καλέσουμε αυτές τις δωρεάν γραμμές υποστήριξης . Επενδύστε στη ψυχική σας υγεία , ζητήστε ψυχολογική υποστήριξη . Φωνάξτε , μην επιλέγετε τη μοναξιά , μην διαλέγετε την απομόνωση. 
          
          Μην στερείτε από τον εαυτό σας τη ζωή . Μη χάνετε  την ευκαιρία για μία ΟΜΟΡΦΗ ζωή που θα μπορούσατε να την φτιάξετε όπως επιθυμείτε . 
          
          Ξαναλέω πάλι : η αποτυχία γίνεται ευκολία επιτυχία . Ο θάνατος , δεύτερη ζωή  όμως όχι …

Ναι, το να περάσεις σε μία σχολή  στην Ελλάδα, να ζήσεις τη φοιτητική ζωή στη χώρα σου, είναι σίγουρα μια όμορφη εμπειρία ( όχι ότι το λέω εκ πείρας, αλλά από όσα έχω ακούσει…).
          
          Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν θα τα καταφέρεις αν ξαναπροσπαθήσεις, αν φύγεις στο εξωτερικό ή αν συνεχίσεις σε μια άλλη σχολή. Τίποτα δεν μπορεί να σου στερήσει τη χαρά της επιτυχίας και, κυρίως, την ίδια σου τη ζωή.
          
          Μην αφήσετε ποτέ αυτές τις τέσσερις εξετάσεις να σας κάνουν να πιστέψετε ότι δεν αξίζει να ζείτε.
          
          Οι Πανελλήνιες δεν σημαίνουν αυτομάτως επιτυχία. Και χωρίς αυτές μπορείς να πετύχεις, να προχωρήσεις και να αριστεύσεις.
          
          Ίσως κουραστείς περισσότερο στη διαδρομή. Ίσως δεχτείς περισσότερη κριτική. Ίσως χρειαστεί να παλέψεις πιο σκληρά. Όμως, αν είσαι αποφασισμένος, τίποτα δεν μπορεί να σε απομακρύνει από αυτό που ονειρεύεσαι.
          
          Δώστε τις Πανελλήνιες και, πάνω απ’ όλα, συγχαρείτε τον εαυτό σας για την προσπάθεια. Αν πετύχετε, να το χαρείτε πραγματικά. Κι αν όχι, μην πιστέψετε ούτε στιγμή ότι αυτός είναι ένας  λόγος να σταματήσετε να ζείτε.
          
          Γιατί δεν είναι.
          
          Διαλέξτε τη ζωή. Διαλέξτε τα όνειρά σας. Μια αποτυχία σήμερα δεν σηματοδοτεί το τέλος , μπορεί να είναι η αρχή μιας νέας διαδρομής που θα σας οδηγήσει εκεί που πραγματικά θέλετε να φτάσετε.
          
          Αρκεί να είστε εδώ. Ζωντανοί. Και να συνεχίζετε να παλεύετε για όσα αγαπάτε.
          
          Η ζωή είναι όντως ωραία. Μην φύγετε πριν παλέψετε με τους φόβους σας.
          
          Στο τέλος, θα κερδίσετε.
          
          Σας το λέω εκ πείρας.
          
          Να διαλέγετε τη ζωή. Ο θάνατος δεν ταιριάζει στους νέους.
          
          Μέρος 2ο. 

Με αφορμή την απόπειρα αυτοχειρίας των δύο κοριτσιών ( δυστυχώς το ένα υπέκυψε στα τραύματά του ) νιώθω την ανάγκη να τοποθετηθώ σήμερα. Κυρίως επειδή ακούγεται πως ένας από τους λόγους που τις οδήγησε σε αυτή το απονενοημένο διάβημα ήταν οι Πανελλήνιες.
          
          Εγώ, ως απόφοιτος του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος που απέτυχε στις Πανελλαδικές , που δεν κατάφερε να περάσει στην επιθυμητή σχολή του στην Ελλάδα, θέλω να μοιραστώ τη δική μου εκδοχή: την εκδοχή της αποτυχίας.
          
          Γιατί πάντα ακούμε για τις επιτυχίες, αλλά σπάνια δίνουμε τη δέουσα προσοχή στην αποτυχία , λες και αυτή η λέξη θα μας στιγματίσει, θα λερώσει το μέλλον μας, την επαγγελματική μας πορεία, τη ζωή μας.
          
          Μην πιστέψετε ποτέ ότι επειδή δεν περάσατε τη βάση ή δεν μπήκατε στη σχολή που θέλατε, η ζωή σας τελειώνει. Απεναντίας, μπορείτε πάντα να κυνηγήσετε το όνειρό σας ,  είτε στην χώρας σας  είτε στο εξωτερικό.
          
          Μπορεί αυτό να ακούγεται τετριμμένο, όμως το λέω εκ πείρας. Ειδικά ως άνθρωπος που δέχτηκε απίστευτο πόλεμο επειδή δεν πέρασε στην επιθυμητή του σχολή στην Ελλάδα και επειδή επέλεξε να συνεχίσει το όνειρό του στο εξωτερικό.
          
          Κανείς δεν μπορεί να κρίνει την αξία σας ή την πορεία σας μέσα από τέσσερα τρίωρα  εξετάσεων.
          
          Μέρος 1ο . 

Αγιάζει αυτός που αμαρτάνει - Μεγάλη Παρασκευή . Μέρος 2ο. 
          
          Τότε κατάλαβε - η γυναίκα έμοιαζε τόσο πολύ με τον σταυρωμένο , λες και ο άντρας , ήταν μόνο δικός της γιος , μα και συνάμα , αναγνώριζες ότι επάνω Του υπήρχαν στοιχεία που τον ξεχώριζαν εντελώς από την μητέρα Του . Σαν να βγήκε όχι μόνο από τα σπλάχνα της , αλλά και από τα σπλάχνα κάποιου άλλου , κάποιου όντος που ουδεμία σχέση δεν είχε με την ιλαρότητα του ίδιου του ανθρώπου . 
          
          Ο στρατιώτης σήκωσε ξανά την βαριά , μα  ο εκατόνταρχος  , εξαντλημένος με το πρόσωπό του που έκαιγε από το εξάνθημα , τον σταμάτησε. 
          
          « Έχει  ήδη πεθάνει . Δες …» είπε , χώνοντας  της λόγχη του  στα σπλάχνα Του άντρα . Από τα πλευρά Του κόκκινο αίμα με ένα ρυάκι νερού ξεχύθηκε . Ο στρατιώτης πέταξε σχεδόν ενοχικά τη βαριοπούλα και ο εκατοντάχρονος σαστισμένος ένιωσε το αίμα του άντρα να πέφτει σαν χάδι επάνω στο μολυσμένο πρόσωπό του . 
          
          Μία στιγμή διήρκησε η ίαση , μία στιγμή διήρκησε όταν άγγιξε το πρόσωπό του και ένιωσε τη διαφορά : σαν να είχε γεννηθεί νέο , σφριγηλό δέρμα , χωρίς σημάδια και εξανθήματα , μία στιγμή διήρκησε για να καταλάβει ο εκαντοταρχος σε ποιον μοιάζει ο εσταυρωμένος , από ποιανού τα σπλάχνα βγήκε πρώτα : από τα σπλάχνα του ουρανού ! 
          
          Το κενό μέσα του γέμισε με ζωή , με χάρη , γύρισε , κοίταξε τον Άντρα  , και φώναξε « Εσύ  , Εσύ είσαι  ο πραγματικός Θεός !»  

Αγιάζει αυτός που αμαρτάνει - Μεγάλη Παρασκευή . Μέρος 2ο. 
          
          Τα σκέφτηκε όλα αυτά , αναστέναξε και ίσιωσε την περικεφαλαία του . Ο ουρανός είχε πάψει να σκοτεινιάζει απότομα , και είχε βαφτεί με ένα πορφυρό , βαθύ κόκκινο χρώμα .
          
          Μία αναταραχή γέμισε το τοπίο , όταν  Εκείνος ο Άντρας ξεψύχησε και  όλος ο ουρανός  ντύθηκε  στα μαύρα , ο ναός σκίστηκε στα δύο , και οι ταφή ανοίξαν διάπλατα , βγάζοντας από τα βάθη τους , ψυχές που ξεροστάλιαζαν έξω από τις πόρτες του Παραδείσου . 
          
          Οι δύο εγκληματίες δίπλα Του, δεν είχαν πεθάνει ακόμα . Ένας χαμηλόβαθμος στρατιώτης , σήκωσε τη βαριά που ήταν παρατημένη  στο ξερό χώμα του λόφου , την τίναξε με δύναμη και χτύπησε τα γόνατα του πρώτου . 
          
          Αίμα , οστά και κραυγή έγιναν ένα κράμα αγωνίας , κάνοντας του σώμα του ληστή  σιγά σιγά να σπαρταράει . Κοφτές ανάσες έβγαιναν από τα ξεραμένα του χείλη , δάκρυα έτρεχαν στα ισχνά μάγουλά του καθώς αυτός μουρμούριζε επιθανάτιες άναρχες κραυγές. 
          
          Στο μεσαίο σταυρό από κάτω , σχεδόν ημιλιπόθυμη, ήταν μία γυναίκα . Η μαντήλα της είχε δεθεί σαν θηλιά γύρω από τον άσπρο , λεπτό λαιμό της , τα χείλη της τρεμόπαιζαν και τα χέρια της έσφιγγαν έναν νεαρό . Τα μάτια του νεαρού ήταν καρφωμένα στον άντρα επάνω στο σταυρό . Έπνιγε με το χέρι του το στόμα του , δεν ήθελε να ξεφύγει η κραυγή του μπροστά στη γυναίκα. 
          
          Ο εκατοντάχρονος την κοίταξε προσεχτικά , από τα μαύρα της μαλλιά έλλειπαν τούφες ολόκληρες , τα γλυκά της μάτια είχαν κοκκινίσει , βαθιοί μαύροι κύκλοι και έντονες ρυτίδες  πόνου , που είχαν δημιουργηθεί εκείνη τη στιγμή , στόλιζαν το γλυκό της πρόσωπο . 
          
          

Αγιάζει αυτός που αμαρτάνει - Μεγάλη Παρασκευή  . Μέρος 1ο. 
          
          Το πρόσωπό του  από τα χρόνια και τις κακουχίες είχε ζαρώσει , μαυρίσει και χάσει την ελαστικότητά του . Από το τρίχωρο της κεφαλής μέχρι το πηγούνι , το δέρμα του κοκκίνιζε  , ξεφλουδιζόταν και ένα έντονο εξάνθημα εμφανιζόταν , κατά διαστήματα  , το οποίο τον έκαιγε και τον πονούσε .
          
          Όλες αυτές οι κακουχίες τον είχαν αναγάγει στο αξίωμα που εκείνος , πίστευε πως ήταν το μεγαλύτερο δώρο της ζωής του - το αξίωμα του εκατόνταρχου.
          
          Τα χιλιάδες κορμιά που είχε σφαγιάσει , οι απειλές , οι ξυλοδαρμοί , το αίμα που είχε βάψει  το δέρμα και τα χέρια του , είχαν συμβάλει σε αυτήν την άνοδο . 
          
          Παρόλ’ αυτά , πίσω από το προσωπείο του άκαρδου και σκληρού στρατιώτη , κρυβόταν ένα κενό , ένα κενό που πλαισιωνόταν από ευαισθησία, από την αίσθηση του ανεκπλήρωτου, του ατόφιου , αυτού που αναζητάει κάτι ανώτερο από θέσεις και αξιώματα . Κάτι που θα ταπεινώσει το σώμα , αναδεικνύοντας την ψυχή , κάτι που θα κόψει το νήμα μεταξύ αθέατου και θεατού και θα ενώσει το κενό του με ένα άπειρο πληρότητας . 
          

Είχα 3 φιλαράκια - 3 μικρά παπαγαλάκια 
          Ώσπου ένα δειλινό , το ένα - το έσκασε από εδώ 
          Βγήκε έξω από το κλουβί - ελευθερία ζηλευτή 
          Έντρομα τα άλλα πουλιά , τον κοιτούσαν να πετά 
          Μες στη νύχτα όμως ποιος ξέρει 
          Πού το αγερι θα τον φέρει ; 
          Και αν το φάει κάποιος λύκος ; 
          Και αν κρυώσει μες στο ψύχος ; 
          Τα άλλα δύο συζητάνε 
          « Το κλουβί δεν το φοβαμαι , μα αν μα αφήσεις στο σκοτάδι , θα με φάει το ρημάδι» 
          Έκατσα ως το πρωί 
          Είπα θα γυρίσει , ναι θα ‘ρθει 
          Μα ποτέ μου δεν το είδα 
          Ισως χάθηκε στην καταιγίδα 
          μα ίσως βρήκε την ελπίδα .  

I feel like a child again,
          like back then, when mom would pull us by the hand
          and show us the world around,
          “Look, my child, the sky that hides the stars,
          look, my child, the sun that shines,
          look, the earth that hosts us…”
          
          I want to crawl back into your arms, mom,
          because the poison dripping from the air now,
          doesn’t remind me of your milk,
          the milk that nourished me and made me feel alive.
          
          I’m afraid – truly, very much –
          that I’ll wake up in a cradle,
          with a black mosquito net,
          and there I’ll face, mom, the death itself
          and the (three) Fates singing mournfully.
          
          Mom, don’t leave me alone in the world,
          because surely they will fall and shallow me,
          and how will I survive,
          with the fear of choking me, devouring me?

Υπάρχει μία παροιμία στην ελληνική κοινωνία , η οποία για εμένα είναι ίσως από τις λίγες , άδικες ( και σχεδόν ψυχικά κακοποιητικές ) . Η παροιμία είναι η εξής : « Από το αγκάθι βγαίνει ρόδο και από το ρόδο αγκάθι .» 
          Το νόημά της είναι βαρύ και άδικο : « από κακούς γονείς βγαίνουν καλά παιδιά και αντίστροφα.» 
          Κανένα παιδί δεν είναι « αγκάθι» , όλα είναι ρόδα , είτε « βγουν» από αγκάθια είτε το αντίστροφο . Το θέμα είναι ότι ένα ρόδο , στα σωστά ( γονεϊκά) χέρια ανθίζει , ενώ στα λάθος μαραίνεται . Αφήστε τα παιδιά σας να ανθίζουν , δώστε τους νερό , ήλιο , γερό χώμα και πολλή αγάπη για λίπασμα . Πάντα θα είναι ρόδα , ίσως λίγο διαφορετικά από εσάς, ίσως να έχουν περισσότερα ή λιγότερα φύλλα , ίσως να έχουν άλλο χρώμα , ίσως να είναι ακόμα μπουμπούκια , κλειστά και φοβισμένα, αλλά αγκάθια δεν είναι ποτέ . Ποτέ κανένα παιδί δεν είναι αγκάθι … 

Καθώς είμαι ένα άτομο το οποίο πιστεύει στον Χριστό και ελπίζει στην αιώνια ζωή, θα ήθελα  να σας δώσω το δικό μου μήνυμα των Χριστουγέννων με αφορμή ένα περιστατικό .
          
          Δεν θα αναφέρω ονόματα , θα μιλήσω μόνο για το περιστατικό : 
          Μητροπολίτης (τάδε ) καταδικάζει και κατακεραυνώνει την ομοφυλοφιλία    σπέρνοντας μίσος και διχόνοια στο ποίμνιο του .
          
          Και θα μου πείτε , ποιος τον ακούει αυτόν ; Ποιος σκεπτόμενος άνθρωπος θα κάτσει να υιοθετήσει τις απόψεις του;
          
          Θέλω να ελπίζω πως κανένας δεν έχει την όρεξη να ενστερνιστεί  τις αερολογίες του , απλά έχω την ανάγκη να το τονίσω το εξής :
          
          Ο Χριστός δεν δίδαξε ποτέ το μίσος , ωστόσο  η εκκλησία το παράγει και το τροφοδοτεί.
          
          Παιδιά , δεν έχει σημασία με ποιον/ποια/ποι@ κοιμάστε τα βραδιά ! Καμία σημασία,  αν εσείς νιώθετε καλά … Δεν υπάρχει καμία κόλαση για τα άτομα με διαφορετικά σεξουαλικό προσανατολισμό και θέλω να με πιστέψετε σε αυτό .
          
          Κλείνοντας , θέλω να τονίσω πως ακόμα και αν δεν καταλαβαίνεις κάτι , ακόμα και αν δεν συμφωνείς με κάτι , ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ να το καταδικάζεις και να σπέρνεις μισός. Πρέπει απλά να το αποδεχτείς ! Δεν είναι δύσκολο ! 
          (Και εγώ δεν καταλάβαινα κάποιες ασκήσεις φυσικής , αλλά δεν ακύρωνα την βαρύτητα ! )
          
          Μπορείς να έχεις τις αναχρονιστικές σου απόψεις , είναι δικό σου πρόβλημα, αλλά ως «θρησκευτικός ηγέτης » αντί να κορδώνεσαι και να λες ηλιθιότητες μέσα στα χρυσά σου ενδύματα , σπέρνοντας μίσος και φαρμάκι , θα μπορούσες να διδάξεις  την αγάπη και την αποδοχή .
          
          Είσαι και οι όμοιοί σου είστε οι μεγαλύτεροι υπεύθυνοι για την απομάκρυνση του ανθρώπου από τον Θεό.
          
          Η δουλειά σας , κανονικά θα έπρεπε να επικεντρώνεται στη βοήθεια , στην αλληλέγγυη , στην κατανόηση , στην αγάπη …
          
          Αυτή δεν είναι η εκκλησία που θα ήθελε ο Χριστός για εμάς , αλλά εμείς δεν πρέπει να κλείνουμε την πόρτα της καρδιάς μας σ’Αυτόν .
          
          Ας κλείσουμε τα αυτιά μας σε αυτούς μόνο  …
          
          Καλές γιορτές !