helime

Geldi bana yine herkesten nefret etme isteği

Ben niye insanlara bu kadar çabuk bağlanıyorum ya

Deger verdigin insanların degismesini izlemek..

Zihnim, olur olmadık zamanlarda neden eski saçma sapan anıları birden hatırlatıyorsun ki?

bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım bıktım anne.

O günün, bir gün geleceğini elbet biliyordum ama bu çok ani oldu. Tam da bu fikri kafamdan atmıştım. 
          Gerçekten nasıl tepki vereceğimi şaşırdım ve o an benim için her şey durmuş gibi oldu. "Ben birisiyle görüşüyorum." lafı o an o kadar ağır geldi ki. Daha sonrasında ağzından bir de "evlenmek" lafı çıkınca napacağımı, ne diyeceğimi bilemedim. Hiç tanımadığım bir adamla bundan sonra aynı evde yaşayacak olma fikri, çok garip hissettirdi. Şu anki yaşadığım ev her ne kadar benim için hiçbir zaman tam anlamıyla bir "ev" olmasa da bu çok farklı. Alıştım, kendime bir düzen oluşturdum.
          Annem alttan alttan "bu evde bir yük olduğumuzu, pek istenmediğimizi" dile getirdiğinde de bir şey diyemedim çünkü bunun farkındayım. Ama yine de..
          Bu evde anneannem ve dedemle 10 yıl geçirdim, dile kolay.
          Bizimle tanışmak istiyormuş ama ben hiç istemiyorum. Çocukluk yapıyormuş gibi hissediyorum ama elimden bir şey gelmiyor bu hissettiklerim için.
          Hayat onun hayatı zaten bir şey diyemem ama bunu bir de bizim için yaptığını da dile getirmesi yok mu, bu düşünce beni çıldırtıyor. Ben birilerine bağımlı hâle gelmek istemiyorum. Şu an iç dünyam o kadar karmakarışık bir hâlde ki. Bu tarz durumlarda genellikle ağlayan ben, şu an ağlamıyorum. Hayatımın tek düzeliğinden sıkıldığını her daim dile getiren ben, bu denli bir köklü değişim beklemiyordum. Bundan sonrası nasıl ilerleyecek, ne olacak bilmiyorum..

Neyim ben, çevremdeki insanları memnun etmeye çalışan bir kukla mı? Ha anneanne söylesene, neyim gözünde ben? Canın torununu memnun etmeye çalışan oyuncak bir kukla mıyım? Neden hep ben suçluyum? Hiç mi önemi yok benim duygularımın da? Ne ki benim suçum da bütün bu olanlara katlanmak zorundayım? Çok yoruldum ben artık. Bittim tükendim sizi memnun etmeye çalışıp bir türlü edememekten. Neden anlamak istemiyorsunuz? Yok olabilsem keşke, silinip gitsem. O kadar çok isterdim ki bunu..

GEOMETRI KADAR ILLET BIR DERS OLAMAZ YA. NEFRET EDIYORUM NEFRET.

Şu dünyada en nefrettiğim şey kendimi yük gibi hissetmek..

İnsanın bu dünyadaki en büyük kırgınlığının ailesi olması o kadar zor ki..
          Hâlbuki, o hallolsa bütün problemler çözülecekmiş gibi hissettiriyor ama bu saatten sonra imkansız.