@low3yoon
Her seferinde artık alıştım ve aştım diyorum ama en olmadık anda ansızın yakalıyor bu his tekrardan beni. Sanki herkes çoktan ilerlemiş ve bir şekilde yolunu bulmuş da bir ben olduğum yerde kalakalmışım gibi hissediyorum. Yaş aldıkça bu hissin hafiflemesi gerekmez mi? Hafiflemiyor. Eskilere özlemim bitmiyor. Eskiden de her şey toz pembe değildi ama en azından bir şeylerin bu kadar farkında da değildim. En basitinden burası bir kaçış noktamdı ama artık buradada kimse kalmadı..
Yine geldi yakaladı bu his beni. Kurtulamıyorum ki zaten. Bitmişlik, tükenmişlik, usanmışlık... Her şey önemini yitirip anlamsızlaşıyor bir anda. Kendimi yine o kadar garip hissediyorum ki şu anda.
Erken öğrendiklerimiz, huzur bulmak için sonradan unutmak istediklerimiz olur.
I wish I had a me
Geldi benim yine zamansız nostalji perilerim..
Her yeni başlangıç bir şeyin sonudur
Geldi bana yine herkesten nefret etme isteği
Ben niye insanlara bu kadar çabuk bağlanıyorum ya
Deger verdigin insanların degismesini izlemek..
Zihnim, olur olmadık zamanlarda neden eski saçma sapan anıları birden hatırlatıyorsun ki?
