nihan

bir çürümenin ortasında
          utancımıza tutunmuş
          iyi şeyler düşünerek
          yaşamaya çalışıyoruz.

o ben ki
          bir kadında bir çocuk hayaleti mi
          bir çocukta bir kadın hayaleti mi
          yalnızca bir hayalet mi yoksa

insanlık tek başına kollarımda can verdi,
          yanında kimseler yoktu.

“Cinayeti kör bir kayıkçı gördü 
          Ben gördüm, kulaklarım gördü 
          Vapur kudurdu kuduz gibi böğürdü 
          Hiçbiriniz orada yoktunuz.”

dünyaya inanmış bir yüzü 
          üzgün üzgün anlattım sana
          dedim belki de bir yere 
          üzgün üzgün bakmaktır dünya

O büyük evin içinde her birimizin uykularının ne büyük bir yalnızlıkta geçtiğini biliyorum. Ninem ölüm döşeğinde uzun süre yattı. Yatağı benimkinin tam karşısındaydı. Ben büyüyordum, o ölüyordu.

yanlış bir hayalin şehrinde kaldım
          sevdiği ben değilim anlatamam
          o aşk bu değildi tasarladığım
          büyük bir tenhalık nasıl korkmam
          korkularım bir canavar doğurdu.

Öyle bi icimden geldi bu aslinda yoktu

"Sana, beni asla tanımamış olan sana,"
          
          
          
          [bilinmeyen bir kadının mektubu]

Ölmekten müthiş bir şekilde korkuyordu çünkü henüz gerçek anlamda yaşamamıştı.