lâl

tekrarı olmasın derken yine aynı yerden kırk defa 

devasız dertlere düşürme beni 

soldum, kurudu yapraklarım. 

*seni hiçbir dünya telaşına değişmedim ben. evlerin ve kalabalığın ağırlığını sana üstün tutmadım. yoksulluğun acısından hafif bilmedim acını. yenilen herkesin boğuntusuydu kaybolduğum uzaklık, yüzün her bulutlandığında. nereye gidersem gideyim, seni yürüdüm hep. sevincini bir barış, bir bayram sabahı gibi taşıdım içimde. sesine güvendim, gözlerine en çok yakışan sürekli yaz ikindisine. gökkuşağının altından geçen çocukların şımarıklığıydı, gözlerine baktığımda gövdemdeki ürperti.*
            "alışkanlıklara yenilmedim ben, seni bir alışkanlığa dönüştürmek istemedim yalnızca." 

yine de insanın kendine en büyük ihanetidir sevmek. sığlığın kolaylığından derinliğin başdönmesine geçmek bir zorlu yürek türküsüdür. içindeki binlerce gözü susturmayı gerektiren. istemekle yapmak arasındaki o ince çizgi, binlerce yılın günah burgaçlarıyla bir uçuruma dönüşür. 
            dünya karşı tarafta, biz bu tarafta kalmışızdır. bir iki cılız sesten başka ses yoktur sesimizi karşılayan. giderek bencilliğimizden söz etmeye, sevgimizden utanmaya, kendimizi aşağılamaya başlarız. bu uçuruma verebileceğimiz kurban, içimizdeki yeni yeni kekelemeye başlayan sevincimizdir. rüzgâr usul usul kesilir. gündüzler yatışmıştır, gece o eski gecedir. artık tanrı kazanmıştır. 

tanıdığım bir ağaç var
            etlik bağlarına yakın
            saadetin adını bile duymamış
            tanrının işine bakın.
            
            geceyi gündüzü biliyor
            dört mevsimi, rüzgârı, karı
            ay ışığına bayılıyor
            ama kötülemiyor karanlığı. 
            
            ona bir kitap vereceğim
            rahatını kaçırmak için
            bir öğrenegörsün aşkı
            ağacı o vakit seyredin. 

iki kere iki dört elde var ayten
            bundan böyle dünyada
            aşkın adı ayten olsun