@lysensaglante
“Hakikat ayaklarınızı sürekli açıkta bırakan bir yorgan gibidir! Uzatırsın, çekersin, ama bir türlü hiçbirimizi örtmez. Tekmelersin, vurursun, ama yetmez. Ağlayarak dünyaya geldiğimiz andan, öldüğümüz ana kadar; biz ağlayıp inleyip feryat ederken o yalnızca başımızı örter!”
Ah ben! Ah hayat! Yinelenip duran soruların,
Uçsuz bucaksız vefasızlar silsilesinin,
Aptallarla dolu şehirlerin...
Ortasında ne faydası var, ah ben, ah hayat?
Yaşıyorsun işte –Hayat var, hüviyet de öyle,
Zorlu oyun devam ediyor, belki sen de katılırsın bir dizeyle.
“İnsan ırkının bir üyesi olduğunuz için şiir okursunuz, insan ırkı da tutku doludur! Tıp, hukuk, bankacılık –bunlar hayatı sürdürmek için gereklidir. Peki ya şiir, romantizm, aşk, güzellik? Bunlar ise uğruna hayatta kaldığımız şeylerdir!”
Bizim millet asla hissetmez şeytanı,
Ensesinde olsa bile nefesi.
Ah! İki ruh barınıyor bağrımda benim,
Ayrılmak isterler birbirlerinden,
Biri vahşi bir şehvetle
Asılır dünyaya kıskaç gibi kollarla;
Diğeri zorla kaldırır kendini tozun içinden
Âlemlerine yüce ataların.
Hakikati görebilen nadide insanlar,
Yüreğine mühür vuramayacak kadar budala olanlar,
Ayaktakımına hislerini, fikirlerini anlatanlar,
Öteden beri ya çarmıha gerildi ya da yakıldılar.
“Seni gördüğümde çocukluğumda dinlediğim bir masalı hatırladım. Bir İran masalında, sevdiği kadını yüzyıllarca aynı ruhla başka bedenlerde arayan bir adam anlatılır. Adam sonunda yüzyıllardır aradığı kadını uzak ülkelerin birinde bulur. Ona, güneşli bir gökyüzü altında birlikte toprak işlemek istediğini anlatır. Kadın sadece gülümser ve uzak ülkesinde yaşamaya devam eder. Seni ilk gördüğümde sıcak bir ülkede benimle birlikte toprak işlemeyeceğini, kendi dünyanı bana taşımayacağını biliyordum. Yine bana gülümsediğinde biliyordum ki ben yüzyıllardır yeryüzünde seni aramışım.”
M. G/13 Haziran 1993
Paris, Pont de L'alma'nın üzerinde,
Eiffel'in yarısı sisler arasında
yokmuş gibi görünürken...
“Benim ruhum sensin,” diyor. “İnsan neyi düşünür ve bir parçası olsun isterse, onun sesini hep duyar, ruhu onun olmuştur. Benim ruhum sensin. Tanrı'nın evlerini, imparatorumuzun ayak bastığı yolları mozaiklerle donatırken, küçük renkli taş parçalarıyla bir dünya, yeryüzü yaratırken seni düşünürüm. Senin görmek isteyeceğini yaratmak isterim.”
Kelebeğim, kelebeğim,
Kanatlarının tozlarını üflesem
Bir daha uçamazsın.
Ama ben sana bu kötülüğü yapamam
Çünkü ben de uçmayı severim.
Kelebeğim, kelebeğim,
Hafifliğini ve renklerini bana ver,
Sana şans vereyim.
Şansın varsa ne renklerini, ne tozlarını
Kimse alamaz.
Kelebeğim, kelebeğim...