y

dünyanın nüfusu ikiye bölünüyor,
          yarısı sen oluyorsun, yarısı ben..
          sonra ikimiz bir bütün oluyoruz,
          kimseye sezdirmeden.

“bir kır papatyası, duygu aptalı bir adama aşkı sunmamıştı; aşkı her zerresine kadar yaşatmıştı.”

sen iğne getirdin, ben de dikiş ipliği. yani seninle birlikte kırık kalplerimizi onarmak niyetindeydik ama bir de ne görelim, biz onları birbirine dikmişiz.

çayın demlenmesi gibidir aşk, çayı demledikten sonra açık koyarsın ki çay bardağının ardından sevdiğini göresin. bunun inceliğinin farkında olan insan sayısı çok az, içten bir şekilde üzülüyorum buna. beni de yaz oraya ama çayı demli içerim.

ben hüznün öteki yanına yatıyorum, sana iyi geceler.
          son tartışmamız olsun bu yoksa beni öldürecekler.
          usulca akan bir gözyaşı gibi sessizce sevişelim biraz.

ne kadar saklasak nafile, bir şey var aramızda

biliyor musun
          ben seni görür görmez,
          kırk yıl sonraki halimizi düşledim
          sonra da kendime şöyle dedim,
          senleri benleri bıraksak da
          biz olsak ya şu dünyada
          içimde ümit var sevgilim
          yarınlar güzel olmak zorunda

sormaz ki bilsin, sorsa bilirdi.
          bilmez ki sorsun, bilse sorardı.

uzun bir şiirin son dizesindeyim.
          bir sağanağın son damlası kaldı içimde.
          bağıracak gücüm yok, fısıldasam kimse duymuyor.
          sokaklara çıkıyorum ellerim yüreğimde,
          benim gördüğüm şeyleri kimse görmüyor.

benzin mum gibi giderdin.